[SF]ขาดเธอไม่ได้
posted on 16 Apr 2011 06:56 by mhang26 in Shot-ficTitle :: ขาดเธอไม่ได้
Author's Name :: -
Pairing :: Chansung X Junho
Rate :: PG
เพิ่งเข้าใจ...ว่าไม่มีพรุ่งนี้สำหรับเราอีกแล้ว
"เพิ่งเข้าใจ เพิ่งจะรู้ตัว เมื่อวันที่เธอบอกจะลาฉันไป ไม่มีทางจะกลับมารักกัน"
จุนโฮที่จ้องหน้าคอมรัวพิมพ์ชื่อเพลงบนหน้า youtube ทันทีที่เพลงเริ่มเล่น เขาก็พับหน้าเว็บนั้นลง
ก่อนเปิดไปหน้าต่างใหม่ออกมา พิมพ์เว็บไซต์หนึ่งขึ้นมา
'www.channuneobelongtogether.com'
'www.channuneobelongtogether.com'
*เป็นเว็บที่สมมติขึ้นมาไม่มีจริงแต่อย่างใด
หน้าต่างเว็บไซต์นั้นก็ปรากฎรูปชายสองคนคู่กันส่งยิ้มมองกันอย่างลึกซึ้ง
เขาเข้ามาดูรูปในเว็บไซต์นี้มาได้เกือบอาทิตย์แล้ว เว็บที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากรูปของเขา
กับฮวาง ชานซอง มันเหมือนแกลลอรี่ออนไลน์ซะมากกว่า จุนโฮไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ
เพราะเว็บนี้นอกจากเครดิตจากรูปแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้เขาสืบต่อได้เลย ไม่มีกระดานข้อความให้โพส
ไม่มีสมาชิก ไม่มีอะไรเลย มีแต่ภาพคู่เขากับฮวาง ชานซองและดนตรีเบาๆเท่านั้น
เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องเปิดเว็บนี้ขึ้นมาทุกครั้งที่เปิดคอมพิวเตอร์ แต่มันเป็นตั้งแต่ที่เกิดเรื่องคราวนั้น
ครั้งที่เขากับชานซองทะเลาะกันรุนแรง จนถึงขั้นชานซองเป็นคนเอ่ยขอเลิกและด้วยความโมโหของตัวเอง
จุนโฮก็ตอบรับคำขอคนๆนั้น เพียงเพราะคิดว่ายังไงแล้ว ชานซองก็ต้องกลับมาง้อเขาเพราะทนไม่ได้อยู่ดี
สุดท้ายแล้ว...ก็ไม่มีอะไรเลย ไม่มี
"ไม่อาจยื้อหรือรั้ง ไม่อาจดึงและดัน เธอยังยืนยันคำเดิม ได้แต่มองภาพเธอ เดินจากไปลับตา กว่าจะรู้สึกผิด ก็สายไป"
เมื่อสามวันก่อนจุนโฮเองที่ทนไม่ได้ก็โทรไปหา แต่เจ้าของเครื่องไม่รับโทรศัพท์
เพราะงานทั้งสองไม่ตรงกันจุนโฮจึงไม่มีโอกาสเจอชานซองเลย
และเมื่อย่างเข้าวันที่ห้าจุนโฮก็เป็นฝ่ายไปหาชานซองถึงคอนโดนี่เป็นครั้งแรกที่จุนโฮง้อใคร
ช่วงเวลานั้นจุนโฮไม่คิดอีกแล้วว่าใครผิดใครถูกแต่เขาทนสภาพนี้ไม่ได้...สภาพที่ไม่มีชานซองอยู่ข้างๆ
"ชาน...เปิดประตูหน่อย"
"จุนโฮ?" แล้วประตูก็ถูกเปิดออก ชานซองอยู่ในชุดนอนตัวสบายกับผมที่ยุ่งเหยิง
ดวงตาที่คล้ำเนื่องจากนอนไม่เพียงพอ
"ทำไมไม่รับโทรศัพท์?"
"...."
"...."
เมื่ออีกคนไม่ตอบ จุนโฮก็ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะไม่เคยง้อใครเขาถึงได้พูดไม่ออก
"ชาน..../เราเลิกกันแล้วนะ"
ประโยคที่พูดขึ้นมาพร้อมกันหลังจากเงียบไปนาน กลับสร้างความเงียบให้กับจุนโฮได้อีกครั้ง
ประโยคที่พูดขึ้นมาพร้อมกันหลังจากเงียบไปนาน กลับสร้างความเงียบให้กับจุนโฮได้อีกครั้ง
"ฉันกำลังจะลืมนาย...อย่ามาอีกเลยนะ"
คำพูดที่ทำร้ายความรู้สึกคนฟังได้มากเท่าที่สุดที่จุนโฮเคยฟังมา แต่เขาไม่ร้อง
อย่างอี จุนโฮต้องไม่ร้อง เขาจะต้องไม่อ่อนแอให้ใครเห็น
แต่ประโยคที่ได้ฟังนั้นก็สร้างหยาดน้ำตาให้มาคลอที่หน่วยตาได้
จุนโฮก้มหน้า...หมดแล้วสิ่งที่ต้องการจะพูดออกมา
ยอมเดินออกจากห้องสี่เหลี่ยมนั้นตรงไปขึ้นแท๊กซี่กลับคอนโดตัวเอง
และเมื่ออยู่ตามลำพังเขาก็แสดงความอ่อนแออกมาอย่างสุดกลั้น นอนร้องไห้ตลอดสองวัน
และวันนี้อาจเป็นวันที่สามที่เขานอนจมกับความรู้สึกเสียใจ
โดยมีเพลงและแกลลอรี่ออนไลน์นั้นเป็นตัวกระตุ้นน้ำตา
"อยากจะให้ทำอะไร อะไร อะไรฉันก็ยอม เพียงแค่อยากให้ย้อนคืนวันเวลามาเริ่มใหม่ ก็ในวันนี้รู้แล้วว่าผิด
ชีวิตฉันขาดเธอได้ไหม เมื่อทบทวนดูแล้วก็เข้าใจ ขาดเธอไม่ได้เลย"
"ฉันกำลังลืมนาย"
จุนโฮไม่อยากได้ยิน ไม่ชอบเอาซะเลย นึกถึงกี่ครั้งมันก็เจ็บทุกส่วนทุกอวัยวะที่รับความรู้สึกได้
เขาไม่กล้าอีกแล้วหลังจากวันนั้น วันที่ไปหาชานซองที่คอนโด กลัวว่าอาจจะได้คำพูดผลักไส
ไล่ส่งกลับมาอีก เขาไม่ใช่คนเข้มแข็งแต่เป็นแค่คนที่แกล้งทำเข้มแข็งต่างหาก
ในวันนี้เขาต้องยอมรับตัวเองสักทีว่าอ่อนแอขนาดไหน
'กรุณาฝากข้อความเสียง หลังจากได้ยินสัญญาณ'
"....."
ถึงกับปิดเครื่องหนีเลยเหรอ?
"ชาน...เรา...กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ ฉันขอโทษในสิ่งที่ฉันทำ ฉันจะไม่ทำมันอีก
บอกหน่อยได้ไหมว่าฉันต้องทำอย่างไรให้เราเป็นเหมือนเดิม ชาน...ฉันอยู่ไม่ได้"
ทุกสิ่งที่พูดมันออกมาจากใจเขาจริงๆ ตอนนี้จุนโฮยอมทุกอย่างแล้ว
เพียงแค่ขอให้เขากับชานองกลับมาเป็นเหมือนเดิม แค่อาทิตย์เดียวอี จุนโฮก็ทนไม่ได้แล้ว
เขาเลิกไม่ได้ ทำใจแข็งเหมือนชานซองไม่ได้ ทนที่จะไม่เจอหน้ากันอีกไม่ได้
เมื่อก่อนชานซองชอบว่าเขาบ่อยๆว่าเป็นคนใจแข็งแต่ตอนนี้ จุนโฮอยากจะบอกว่า
ชานซองต่างหากที่ใจแข็ง หักดิบความสัมพันธ์ของทั้งสองอย่างเด็ดขาด ไม่มีเยื่อใย ไม่โทรหา
ไม่รับโทรศัพท์ ไม่แม้แต่จะเจอหน้ากัน
ติ๊ดๆ
เสียงข้อความทางโทรศัพท์ทำให้จุนโฮต้องหามันขึ้นมาจากกองเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย แล้วเขาก็พบมัน
'พอเถอะจุนโฮ...มันจบแล้ว นายต้องลืมให้ได้ออกไปทำงานได้แล้ว
ผู้จัดการนายโทรหาฉันว่านายไม่ทำงานมาอาทิตย์แล้ว นายเข้มแข็งไม่ใช่เหรอ?...จุนโฮ'
ข้อความที่ชานซองส่งมาจุนโฮอ่านแล้วแทบอยากจะลบมันทิ้ง เขานิ่งเฉยมาก ทำไม?
พลันมือก็กดเบอร์โทรหาทันที
กริ๊ก!!
"ชาน...นายเป็นอะไร? ฉันขอโทษก็แล้ว ทำไมยังไม่หายโกรธอีก!!"
จุนโฮถามด้วยความไม่พอใจ เสียใจที่ปลายสายดูเหมือนจะลบลืมเขาได้ภายในไม่กี่อาทิตย์
[ฉันไม่ได้โกรธแล้ว แต่เรา....]
"ฉันไม่เลิก!! ได้ยินไหมว่าไม่เลิก!!"
จุนโฮไม่รอให้ชานซองพูดจบ เขาก็ตะโกนพูดแทรกขึ้นมา
[นายเป็นแบบเดิมอีกแล้ว นายกลับมมาเป็นจุนโฮขี้วีนเหมือนเดิม ฉันไม่อยากทนเจ็บปวดเหมือนเดิมอีกแล้ว]
"ฉันจะไม่เป็นเหมือนเดิม...นาย....เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะชาน"
จุนโฮพูดไปก็สะอื้นไป ตอนนี้เขาไม่อยากเข้มแข็งอีกแล้ว ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว
[นาย...ไปทำงานเถอะ หยุดไปแบบนี้จะเสียชื่อหมด เลิกทำตัวแบบนี้เถอะจุนโฮ]
ชานซองถอนหายใจก่อนเปลี่ยนเรื่องคุย
"ฉันกลับไปทำแน่...แต่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะชาน ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ ฮึก!!"
น้ำเสียงอ้อนวอนที่ชานซองแทบไม่เคยได้ยิน วันนี้จุนโฮได้พูดมันออกมา
"ถ้านายลืมฉันได้แล้ว นายคงไม่ห่วงฉัน เรา...กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ ชานนะ..."
จุนโฮยังคงพูดคืนดีต่อไปแม้ตอนนี้เสียงที่จะแปร่งอกมาแทบจะจมหายไปกับเสียงสะอื้นแล้วก็ตาม
[จุนโฮ...]
"ชานนะ...กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะ ขอร้อง"
"...."
[จุนโฮ...ขอโทษนะ แต่ฉันกลับไปคบกับนายไม่ได้แล้ว ฉัน....รักคนอื่นไปแล้ว]
เหมือนสายฟ้าฟาด ทั้งหมดที่คนๆนั้นเลิกกับเขา และไม่ยอมกลับมาคืนดีกันก็เพราะเขามีใครคนอื่นแล้วน่ะเหรอ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
ตรู๊ดๆๆๆ
จุนโฮกดวางสายทันที เขาไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว ตอนนี้เขารู้เหตุผลทั้งหมดของชานซองแล้ว
นี่สินะ เหตุผลที่กลับมาคบกันไม่ได้
"ฮึกๆ"
หลังจากนั้นจุนโฮก็จมอยู่กับน้ำตาทั้งวันทั้งคืน จากที่กินข้าวได้น้อยกลับกลายเป็น
อี จุนโฮแทบจะไม่แตะข้าวและน้ำเลย ร่างกายก็ซูบผอม ไม่เหมือนอี จุนโฮอีกต่อไป
สามเดือนผ่านไปที่อี จุนโฮ ไม่ใช่อี จุนโฮคนเดิม ตอนนี้เขาไม่ใช่ดาราแล้วกลับกลายเป็นแค่คนธรรมดาทำงานหาเช้ากินค่ำเหมือนคนทั่วๆไป
หลังจาที่เคลียร์ทุกอย่างจุนโฮก็ออกมา ออกมาเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีแฟนคลับไล่ตาม
ไม่มีเว็บแฟนคลับใดๆทั้งนั้น นอกจากเว็บ www.channuneobelongtogether.com
ที่เหมือนยังจะคอยติดตามข่าวของเขาแม้เขาจะไม่รู้ว่าคนนทำเว็บนั่นคือใคร แต่เขาก็ขอบคุณที่ยังมีคนไม่ลืม
เขาเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ไม่ขี้โมโห ไม่วีน ไม่เหวี่ยง นั่นคือด้านดีที่เขารู้สึกได้ แต่ในทางกลับกัน
ก็ไม่มีจุนโฮที่ยิ้มตาหยี ไม่มีจุนโฮที่สร้างมุขฝืดๆ มีแต่จุนโฮที่เงียบ
เหมือนมีอะไรในใจตลอดเวลาเขาพูดและยิ้มน้อยลงแต่กลับเงียบและสงบมากขึ้น
วันเวลาได้หอบเอาสิ่งเก่าๆให้พัดหายไป ทดแทนด้วยอะไรใหม่ๆ แม้เรื่องเก่าๆจะหายไปตามกาลเวลาและสายลม
แต่มันก็ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำคอยสร้างความสุขและบาดแผลซ้ำๆให้คนๆนั้นอยู่ตลอดเวลา
End.
shotfic สุดสั้นที่ได้น้องสาวเป็คนคิดพล๊อตเรื่องและแต่งขึ้นมา
ส่วนเรื่องที่ยังดองอยู่ก็ของดอง(เพิ่ม)ต่อไป
อิอิ เปิดไปดูเรื่องเก่าๆที่แต่งมา ปรากฎว่า มีหลายเรื่องเลย
ที่ดองไว้(อย่างไร้ มารยาท) ยังไงก็ขอโทษผู้อ่านทุกคนด้วย
จะพยายามแต่งให้มันจบๆสักที นะค่ะ ^^
และเหมือนว่าเรื่องนี้ก็ยังไม่จบแบบสมบูรณ์ ซึ่งนั่นหมายความว่า
อาจจะมีภาคต่อก็ได้ นั่นก็แล้วแต่น้องอีกที ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ
ฉันกำลังจะลืมนาย ฉันมีคนอื่นแล้ว
มีคนอื่นเพราะจะให้เค้าเป็นตัวแทนของใครหรือเปล่าชานซอง
รอฟิคเรื่องที่ค้างอยู่นะคะ
คิดถึงไรเตอร์มาก หายไปนานเกิน
#1 By 1174_YVES on 2011-04-16 09:13