[SF]Love stick 2/?
posted on 26 Feb 2011 06:49 by mhang26 in Shot-fic
เอาล่ะ...ต่อจากตอนที่แล้ว =..=
วันรุ่งขึ้น
เช้าแล้วเหรอ? พระอาทิตย์เต้นแร็ปรึไง ได้ข่าวว่าเมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้วผมเพิ่งหลับตาเองนะ อันที่จริงผมคงได้หลับมากกว่านี้ถ้าไม้ติดที่ดูจุนยังโทรศัพท์มาคุยอีกสองชั่วโมง
"อรุณสวัสดิ์"
"ไปไกลๆเลย"
"ง่ะ วันนี้ไม่มากวนให้ทำกับข้าวให้หรอก แต่วันนี้จะมาทำให้กิน"
"ขอแปรงฟันก่อน"
เมื่อไม่ต้องเปลืองแรงทำกับข้าวผมก็พร้อมต้อนรับ
"ไม่มีเรียนรึไง?"
ผมถามดูจุนหลังจากที่ตัวเองจัดการกับตัวเองเรียบร้อบแล้ว คนตรงหน้าก็แค่พยักหน้าเพราะปากไม่ว่างตอบ
จะตะกระอะไรนักหนานะ เขารีบกินมาก เพียงแค่ผมหยิบช้อนขึ้นมาถ้วยข้าวตัมก็หมดไปจากชามของเขาแล้ว
"ไปล่ะ เย็นนี้อยากกินหมูย่างนะ"
"ใครบอกจะทำให้"
แต่ก็เหมือนพูดกับลม เพราะไอ้คนสั่งมันไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเพราะรีบใส่รองเท้าออกไปจากห้องทันที วุ่นวายอีกแล้ว
"ไงจุนโฮ ตาคล้ำไปนะ"
"อือ"
เสียงทักทายสดใสยังคงออกมาจากปากไอ้แก้มอูมอย่างต่อเนื่อง เหมาะแล้วล่ะที่มันจะอยู่เฝ้าร้านปั้นหน้ายิ้มใส่ลูกค้า ส่วนผมที่ไม่สันทัดเรื่องนี้เท่าไหร่ก็ต้องตากแดดออกไปส่งอาหาร
"วันนี้ที่พวกกองถ่ายนั้นเขาก็โทรมาอีกน่ะ แต่เห็นว่าวันนี้จะไปถ่ายไกลหน่อยนายรับแค่ที่นี่ก็ได้ เดี๋ยวที่เหลือฉันไปส่งเอง"
"จะไปส่งได้ไง มีกันอยู่สองคนถ้านายไปส่งใครจะเฝ้าร้าน ปฏิเสธกองถ่ายไปสิ"
ไอ้แก้มอูมนี่ไม่คิดเลยรึไงนะ เห้อ...คงมีแต่ผมสินะที่หล่อและฉลาด
"จุนโฮที่รัก"
อะไรอีกล่ะเนี่ย
"ไงครับ พี่จุนซู" แก้มอูมทักทาย
"ได้ข่าวว่าจะปิดร้านไม่รับอะไรสักอย่างเหรอ?" หูไวจริงนะเรื่องแบบนี้ แต่สมองน่ะ....
"ว่างเหรอครับพี่จุนซู"
"ว่างสิ กะว่าจะมาช่วยจุนโฮทำงานสักหน่อย"
เห้อ!! ปวดหัวจริง....เอ้อ จริงสิถ้างั้น
"อูด้ง อาหารที่กองถ่ายน่ะ ทำได้เลยนะ เดี๋ยวฉันไปส่งเอง"
"หา? อ่อ อืม"
"ส่งอาหารหรือครับ ที่ไหนเอ่ย"
"ที่ที่ไกลจากนายแหละ"
"หา!! อะไรนะ"
"ที่ที่ไกลสักหน่อยน่ะ"
หูบอดชั่วคราวรึไงนะ แต่ช่างเถอะดีที่ไม่ได้ยิน
"เอ้า เสร็จแล้วจุนโฮ แล้วก็นี่ ที่อยู่"
ผมรับของไว้ก่อนแบกมันไปข้างหลังรถ ที่มีทั้งพี่จุนซู และอูด้งเดินตามมา
"นายไม่ต้องปิดร้านไปส่งหรอกนะ พี่จุนซู..."
"ครับ!!" ขึงขังเชียวนะทีนี้ = ='
"ผมไว้ใจพี่ให้ไปส่งของแทนผมได้ใช่ไหม?"
"ครับ"
"งั้นไปล่ะ"
สิ้นรับคำจากพี่จุนซูผมก็บิดรถออกไปเลย พี่จุนซูก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไรหรอกแค่เป็นคนน่าเบื่อก็เท่านั้น
สถานที่ที่ผมไปก็ไม่ถือว่าไกลมากนักแต่มันก็ใช้เวลาพอสมควรในการไปกลับด้วยรถมอเตอร์ไซค์รุ่นเก่าของผม
ขนาดตอนผมมาก็ปากไปเกือบชั่วโมงได้ โอ้โห! สมเป็นหนังยิ่งใหญ่จริงๆ
ดาราที่ผมไม่คิดว่าก่อนว่าชาตินี้จะได้เห็นก็ได้เห็น
"อ้าว จุนโฮมาแล้ว?"
"ครับ"
"ขอดูอาหารหน่อยสิ"
เสียงคุ้นหูดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลนัก เมื่อผมหันกลับไปมองก็แทบผงะ ไอ้ดาราดังนี่มันกระซิบข้างหูผม หยึ๋ย!!
"พี่ครับทำไมมันมีแค่สี่ที่ล่ะ"
ผมสังเกตตั้งแต่ที่อูด้งมันเอามาให้ผมแล้ว มันน้อยเป็นพิเศษก็เลยหันไปถามพี่ที่เขามารับข้าว
"ฉันสั่งเองแหละ พวกคนในกองน่ะเขามีกับข้าวกินแล้ว แต่ฉันอยากกินของนายก้เลยสั่งมาสี่ที่"
"กินคนเดียวสี่จานเนี่ยะนะ?"
คนหรือหมีป่าว่ะ?
"ของฉันน่ะแค่สอง จานนึงของเพื่อนฉันส่วนอีกหนึ่ง..."
"?"
"ของนาย"
ไอ้ดารานี่จะมาไม้ไหนว่ะ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่
"เห้ย! ชานซองไหนว่ะอาหารของแก หิวจนไส้กิ่วหมดแล้ว"
เสียงคำรามของสัตว์ป่ารึไงนะ ไม่น่าจะใช่เพราะไอ้คนที่เดินมาหาชานซองเป็นคนแน่ๆ
แถมยังตัวใหญ่เหมือนกันอีก
"นี่ไง..."
"หืม? เรน? พี่เรนถ่ายหนังเหรอครับ?"
ไอ้คนหน้าหนูอเมริกาเอ่ยถามผม เห้อ เบื่อจริงพวกทักคนผิดเนี่ย
"ไม่ใช่ๆ!! ที่เคยเล่าให้ฟังไง"
อะไร? ไอ้หมี?นี่เล่าอะไรให้ไอ้หนูยักษ์?นี่ฟังว่ะ
"อ่อ...ใช้ได้นี่ แกแน่ใจนะ"
อะไรค้าบ พวกแกแน่ใจอะไรกานนนน งงนะเว้ยเห้ย
"อ่ะ กินซะ"
จู่ๆไอ้หมี(ตั้งแต่เมื่อไหร่) ก็ยื่นจานอาหารที่เป็นของร้านผมมาให้ ต้องการอะไรจากสังคมว่ะ
"ไม่อ่ะ ถ้ากินฉันก็ต้องจ่ายไม่เอาๆ"
เพราะผมเป็นคนมัธยัสถ์จึงไม่อยากแตะอาหารพวกนี้เพราะมันคือเงินเชียวนะครับ
"ฉันสั่ง ฉันจ่ายเองแค่ฉันให้นายกิน"
"ให้กินทำไม?"
"ก็จะจีบ ต้องทำดีหน่อย กินๆไปเถอะ"
แอบสังเกตว่าไอ้นี่หน้าแดงด้วย ขอโทษทีผมมันหล่อภูมิคุ้มกันแบบนี้สูงไม่เขินกันง่ายๆหรอก
ว่าแต่เมื่อกี้บอกว่าจะจีบงั้นเหรอ? เหอะ!!บ้าไปแล้วไอ้หมี
"ขอบคุณ"
ผมรับจานอาหารที่เป็นของร้านผมมากตักเข้าปากคำแรก อร่อยนี่!
ไอ้แก้มอูมทำกับข้าวได้อร่อยขนาดนี้เชียวเหรอ? สงสัยกลับไปต้องชมหน่อยซะแล้ว
"เดี๋ยวฉันไปส่งนะ ทิ้งรถไว้นี่แหละเดี๋ยวฉันค่อยให้ผู้จัดการเอาไปไว้ที่ร้านนายให้"
"ไม่เป็นไร ฉันอยากขับกลับเอง"
การบอกปฏิเสธของผมทำให้อีกคนหันมามองอย่างขัดใจ จะให้ทำไงล่ะก็ผมอยากขับเองนิ
"งั้นฉันขับตามไปส่งที่บ้าน"
"อย่าเลย วุ่นวาย"
"เอ๊ะนี่!!"
ชานซองขึ้นเสียงใส่ผมนิดหน่อยแต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมตกใจหรอก
ตรงกันข้ามพวกคนในกองถ่ายต่างหากที่หันมาสนใจเสียงเมื่อครู่
"เป็นอะไรน่ะชาน"
"....."
"ฮวาง ชานซอง"
"เปล่าครับพี่ พอดีตกใจนิดหน่อย"
"....."
"ฮวาง ชานซอง"
"เปล่าครับพี่ พอดีตกใจนิดหน่อย"
พ่อดาราดังปั้นหน้ายิ้มบอกปฏิเสธว่าไม่มีอะไร
แค่ตกใจนิดหน่อยก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้อย่างขัดใจไม่ไกลเท่าไหร่เสียงหัวเราะคิคักดังออกมา
จากปากไอ้หนูยักษ์ ชานซองหันไปมองอย่างเคืองๆแต่เหมือนว่าสายตาอำมหิตจะใช้ไม่ได้กับคนคนนี้
"หุบปากนายซักที อ๊คแทคยอน"
"โอเค" แต่ก็ไม่วายหัวเราะคิกคักอีก
"กลับล่ะ"
"เห้ย!! ฟังไม่รู้เรื่องรึไง บอกว่าจะไปส่ง"
ฮวาง ชานซองพูดกับผมให้ได้ยินแค่สามคน?
"ไปส่งตอนนี้สิ ได้ไหมล่ะ? ฉันจะกลับตอนนี้อ่ะ"
"...."
"ไม่ได้ก็ไปล่ะ?"
พอผมจะออกเดินเท่านั้นแหละ แขนผมก็โดนตะบบรั้งไว้ไอ้หมีนี่มันจับแขนผม แต่หันไปพูดกับหนูยักษ์
"แทค ช่วยทีนะ"
"อยากกลับไม่ใช่รึไง? เดินไปที่รถสิ"
อ้าว หันมาพูดด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ เห้อ...วุ่นวาย ผมเกลียดพวกชอบสร้างความวุ่นวายจริง
"นายขับของนายไป ฉันจะขับตามข้างหลังแล้วกัน"
ไอ้ร่างสูงเดินมาสั่งแล้วขึ้นรถสวยหรูไป ผมมองเขาอย่างงงๆ ตกลงนี่จะไปส่งเหรอ?
ปื้น!!
ไอ้บ้านี่บีบแตรไล่ผมอ่ะ มันจะจีบผมแน่ใช่ไหมครับ
ทำไมโหดอย่างนี้ผมได้แต่มองค้อนรีบสตาร์ทรถออกทันทีก่อนที่ฮวาง ชานซองจะบีบแตรครั้งที่สอง สามตามมา
ตอนแรกผมก็ว่าจะรีบขับกลับนะ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วขับกินลมแถวนี้ดีกว่าแล้วค่อยกลับไปที่ร้าน
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ผมมาถึงร้านอย่างคนอารมณ์ดี แต่ผิดกับใครอีกคนที่ขับตามมา ดูหน้าดิบูดยับขนาดนั้นยังหล่อได้อีกนะคนเรา
"ฉันนึกว่านายจะขับถึงพรุ่งนี้ซะแล้ว"
ดูมันประชด
"กลับไปได้แล้ว ฉันถึงร้านแล้ว ขอบคุณที่ขับตามมาส่ง"
"ไม่ใช่สักหน่อย...ใครมาส่งนาย ฉันตามนายมาเพื่อรู้จักร้านเท่านั้น อาหารร้านนายอร่อย"
เออ ซึนเข้าไปแล้วไอ้ที่พูดที่กองถ่ายน่ะแกพูดเพื่อ?
"เอาเถอะ!! เรื่องของนายแล้วกัน"
"จุนโฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ"
ไม่ทันจะได้เข้าไปในร้านเสียงจากข้างในก็ดังออกมา ไอ้คุณพี่ชายข้างบ้าน ยังไม่กลับอีกเหรอ?
"พี่จุนซู?"
"ทำไมไปนานจังล่ะ? เห้ย!!"
พี่จุนซูถามผมก่อนหันไปเห็นพ่อดาราดัง ถึงกับแหกปากร้องซะเสียงดังเชียว...ไร้มารยาทจัง
"นะ นาย...ทำไม?"
จะพูดอะไรก็ไม่รู้มัวแต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้
"ฉันว่า...นายกลับไปก่อนดีกว่า แถวนี้มีคนผ่านเยอะ เป็นดาราไม่ใช่เหรอ? ไม่กลัวถูกถ่ายรูปรึไง?"
"...."
เหมือนคนที่พูดด้วยจะคิดได้หยิบแว่นกันแดดสีดำมาใส่ แต่ก็ยังไม่ยอมเดินไปขึ้นรถอยู่ดี
"?"
"กลับก็ได้ แต่วันหลังจะมาใหม่"
จะกระซิบข้างหูเพื่อ?
"อ๊า!! กะ กระซิบข้างหู"
พูดจบฮวาง ชานซองก็เดินขึ้นรถสตาร์ทรถออกไปทันที ส่วนพี่ชายข้างบ้านน่ะเหรอ?
หันมามองค้อนผมก่อนจะพูดว่า
"ทำไม คนๆนั้นถึงกระซิบข้างหูจุนโฮของพี่ได้ แต่ทำไมพี่ทำไม่ได้?"
"น่าเบื่อ..."
"ใช่สิ...พี่มันน่าเบื่อสินะ"
อะไรอีกเนี่ยะ น้อยใจอะไรกับเรื่องแค่นี้ ง้อไม่เป็นนะเว้ย!
"พี่ไม่เห็นเหรอว่าฉันหลบมันอ่ะ เต็มใจซะที่ไหน? หมอนั่นมันเล่นทีเผลอต่างหาก"
"เชื่อได้รึไง? เมื่อกี้พี่แอบเห็นจุนโฮหน้าแดงด้วย"
เอา น้อยใจเข้าไป วู้ว!!
"แล้วแต่จะคิดแล้วกัน ฉันไม่อยากอธิบายมากมายบอกแล้วไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ"
งอนเป็นนะเว้ย!! หมดอารณ์อยู่ช่วยงานอิด้งมันแล้ว กลับบ้านดีกว่าเซ็ง
ที่บ้าน
หลังจากถึงบ้านผมก็ถอดรองเท้าเดินไปนั่งพักบนโซฟาอย่าอ่อนแรง ทำไมต้องเจอเรื่องให้เซ็งๆด้วย
คอยดูนะถ้าดูจุนมางี่เง่าอีกคนอี จุนโฮจะเหวี่ยงใส่เลย
"อี จุนโฮ!!"
นั่นไง ไม่ทันขาดคำ เดาเก่งแบบนี้น่าไปซื้อล๊อตเตอรี่เผื่อจะรวยกับเขาบ้าง
"ไง?"
"ฉันได้ยินมาจาก..."
"พี่จุนซู...เค้าว่าไงล่ะ?"
"ไม่ว่าไงหรอก...แต่นายน่ะหนีกลับมาได้ไง ทิ้งภาระให้อูยองทำคนเดียวได้ไงหา?"
อะ ไอ้นี่!!
"เหนื่อย เบื่อ เซ็ง อย่าเพิ่งมาถามตอนนี้น่ะ"
ผมบอกเขาทั้งๆที่ไม่ได้มองเขาเลย ตาผมมันปิดลงทั้งสองข้างเหนื่อยจริงๆเว้ย!!
จุ๊บ!!
"ไอ้บ้า!!ทำอะไรว่ะ?"
"จุ๊บไง จะได้หายเหนื่อย"
"ยุน ดูจุน อยากเจอเท้าใช่ไหม?"
"เอาน่า แค่จุ๊บเอง...หวงตัวไปได้"
มันเข้าใจกันมั้ยเนี่ยะ? เฮ้อ!! เคยฟังอะไรบ้างนะผู้ชายคนนี้
"ทำไมวันนี้กลับมาไว"
"ก็ไม่มีเรียนแล้ว...ฉันไปรับนายที่ร้านมา"
"?"
เขาไปตอนไหน? ทำไมไม่เห็นมีใครบอกผม...อย่างน้อยพี่จุนซูก็น่าจะหลุดพูดออกมาบ้าง
"ฉันรอนายที่ร้านตั้งนาน แต่พี่อูยองบอกว่านายออกไปส่งข้าว"
"ก็ใช่น่ะสิ เหนื่อยจะตาย"
"จุนโฮ....." น้ำเสียงนิ่งมาก เปลี่ยนโหมดรึไง?
"หือ?"
"นาย...ไม่ได้นอกใจฉันอยู่ใช่ไหม?"
"พูดอะไรน่ะ?"
เขากำลังพูดอะไร ดูจุนไม่รู้ตัวเลยรึไง เขาถามเรื่องแบบนี้กับผมงั้นเหรอ?
"ฉันเห็นไอ้ดาราคนนั้น....กับนาย"
"แล้วเห็นรึเปล่าว่าเราทำอะไรกัน"
"...."
"นายเห็นรึเปล่าว่าฉันกับฮวาง ชานซองกอด จูบ หรือทำอะไรที่ทำให้นายถึงมากล่าวหาฉันแบบนี้!"
"ฉันไม่ได้..."
"ครั้งแรกนะดูจุน...นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเสียใจกับคำพูดนายมากๆ"
"จุนโฮฉันขอโทษ"
"นายไปฟังใครมา? ฮึก! นายไม่เคยเป็นแบบนี้"
น้ำตาแห่งความเสียใจมันไหลเอ่อออกมา ผมไม่เคยเจ็บกับคำพูดไหนเท่านี้มาก่อน
ผมไม่เคยเก็บคำพูดของใครมากคิดมากเท่าคนนี้มาก่อน เขาก็รู้ว่าผมเป็นคนอย่างไร แล้วทำไม?
ถึงยังมาถามเรื่องนี้กับผม
"จุนโฮ อย่าร้อง...ฉันผิดเองขอโทษนะ"
"..."
"ให้นายตีกี่ทีก็ได้....ตบปากก็ได้"
เขาคว้ามือผมมาตีตัวเอง แต่เมื่อไม่เห็นการตอบรับของผมเขาก้เปลี่ยนจากตีตามตัวมาตบปากตัวเอง
"หยุด! ใช้มือตัวเองสิ ถ้ารู้ว่าผิดจริง"
ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วเขาก็ใช้มือตัวเองตบปากอย่างแรงไปเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ผมก็อยากให้เขาตบจนปากนั่นชุ่มเลือดเหลือเกิน
แต่เพราะมันทนเห็นไม่ได้ผมเชื่อแน่ว่าเขาคงตบจนกว่าผมจะหายเคือง
"พอเถอะ...นายกลับห้องไปได้แล้ว"
"จุนโฮ...ฉันขอโทษ"
"เราไม่เคยทะเลาะกัน และฉันก็ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะทำให้ฉันเสียความรู้สึกมากขนาดนี้"
"...."
"ฉันยังให้อภัยนายไม่ได้ ความรู้สึกที่เสียไปมันเอากลับคืนมาไม่ได้ คำพูดที่นายพูดไม่คิด
มันก็เอากลับคืนมาไม่ได้เช่นกัน เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่เจอหน้านาย ไม่คุยกับนาย
เป็นการลงโทษที่นายพูดพล่อยๆแบบนั้นออกมา อย่าโทษใคร
โทษนายเองแหละที่หูเบาคิดมาก...และไม่ไว้ใจฉัน"
ผมพูดจบก็เข้าห้องไปทันทีและดุจุนยังอยู่ในบ้าน หากแต่ผมไม่มีอารมณ์คืนดีกับเขาตอนนี้
ใครจะว่าผมว่าใจแคบผมก็ยอมรับ ผมเป็นพวกขี้โมโห ขี้รำคาญ แต่ผมจะไม่โกรธใครถ้ามันไม่กระทบจิตใจผม
และครั้งนี้...ที่เขาถามเหมือนกับว่าไม่เชื่อใจผม คนเราจะคบกันได้ตลอดเหรอ? ถ้าไม่เคยเชื่อใจกัน
ถ้าเป็นผมถามเขามั่งเขาจะรู้สึกเหมือนผมมั้ย? ใช่ว่าผมจะไม่หึงไม่หวงแต่เพราะไว้ใจ และเชื่อว่าเขารักผมจริง
ผมจึงเก็บมันเอาไว้ ไม่กล้าพูดหรือแสดงออกมากลัวว่าเขาที่ผมเองก้รักจะรู้สึกไม่ดี
สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร?...ความไม่ใช่ใจกัน มันเสียใจจริงๆ
กรั่ก!! จบไปอีกตอน แรกๆมันก็อึนๆชวนฮาดี
หลังๆอีพี่ดู๋ทำตัวซึน โฮก็ดราม่าใส่ซะเลย
ต้องขอโทษผู้อ่านสักเล้กน้อย บางท่านอาจจะงงๆ
อยู่ๆมันเปลี่ยนโหมดไวเหลือเกิน ไม่ใช่อะไร..
ไรท์เตอร์มันแต่งคนละช่วงอารมณ์ แรกๆก้เฮฮาปาตี้ หลังๆเริ่มดราม่าเลย
ใส่ไปกับตัวละครเพื่อระบายซะเลย กราบขอโทษอีกครั้ง ตอนหน้าจะแก้ตัวให้ดีกว่านี้ค่ะ
รักคนอ่านม๊วฟ!! =3=
อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว
โฮจะคืนดีกับดูจุนไหมนะ
ซูก็อยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องใส่ตัวเอง แล้วยังหาเรื่องให้คนอื่นอีก
ส่วนด้งตั้งใจทำกับข้างของแกไปนะ
ฮวางชานซอง! จีบคนอื่นแบบนั้นหรอ นั้นคือวิธีของนายใช่ไหม?
รอรอ รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ
#1 By 1174_YVES on 2011-02-26 12:39