[SF] Once upon 1
posted on 30 Sep 2010 04:33 by mhang26 in Shot-fic
Once upon
Author's Name :: Mhangmamo
Pairing :: Chansoung X Junho
Rate :: ??
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่ใครบางคนเก็บเอาคำสัญญาข้ามน้ำข้ามทะเลจากทวีปหนึ่งมาอีกทวีปหนึ่ง เพื่อแค่มาทวงคำสัญญาที่ใครคนหนึ่งได้ให้ไว้ เป็นคำสัญญาที่เกิดขึ้นสมัยที่พวกเขายังเป็นเด็ก ว่าเขาจะกลับมาแต่งงานกัน หึ!! บ้ามั้ยล่ะที่งมงายเอาคำสัญญาสมัยเด็ก มาเป็นข้อผูกมัดใครแต่คำสัญญาก็คือคำสัญญา หลีกเลี่ยงยังไงก็ไม่พ้นอยู่ดี
“สัญญานะ ว่าจะกลับมา”
“อื้ม!!”
“ฮึกๆ ไม่ไปไม่ได้เหรอ?”
“อ้ะ!!......ขอโทษนะ”
“ฮึกๆ”
“เอางี้...ฉันสัญญาจะกลับมา แล้วเราจจะได้อยู่ด้วยกันนะ”
“จริงนะ สัญญาแล้วนะ ว่าจะกลับอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ”
“อื้ม สัญญา”
“สัญญา”
ตี๊ดๆๆ ตี๊ดๆๆ
เสียงนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนดังขึ้นกระทบโสตประสาทของเจ้าของร่างที่นอนหลับอยู่บนเตียงให้ตื่นจากฝัน ร่างนั้นลุกขึ้นนั่งทันทีก่อนเอื้อมมือมาขยี้ตา บิดขี้เกียจสองสามครั้งก่อนคว้าผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ร่างเนียน อวบที่อยู่ใต้ฝักบัวเอาหัวพิงกำแพงห้องน้ำยืนนิ่งอยู่นานเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก แต่แล้วเมื่อผ่านไปห้านาทีเจ้าตัวก็รีบจัดการทำธุระในห้องน้ำจนเสร็จสิ้น คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวไว้ก่อนเดินออกจากห้องน้ำเพื่อนไปแต่งตัวด้านนอก
“จุนโฮ นี่!!เสร็จรึยังลูก มินโฮมารออยู่นานแล้วนะ”
“ครับแม่ ใกล้จะเสร็จแล้วครับ”
จุนโฮตะโกนกลับไป พลางคว้าเน็คไทล์ที่เป็นอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายมาสวมก่อนหยิบกระเป๋าสะพายเดินลงไปข้างล่าง
“ทำไมวันนี้ตื่นสายจัง?”
มินโฮเอ่ยถาม เขามารอเพื่อนคนนี้ได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
“โทษที พอดีหลับเพลินน่ะ”
“ฮ่ะๆ ฝันดีรึไง ถึงได้หลับเพลิน”
“ก็ไม่รู้สิ....ฝันดีเหรอ?”
คำตอบที่ออกมาจากปากจุนโฮ ดูเหมือนจะเป็นการพูดกับตัวเองมากกว่าจะตอบคำถามนั้น
“คุณหนู...”
“พอก่อน ....ไว้ตอนเย็นค่อยมาอีครั้ง”
ทันทีที่ได้รับคำสั่ง รถคันสีดำที่จอดรออยู่นานก็ออกตัวไปทันที
เจอแล้วล่ะ ในที่สุดก็เจอสักที...ตามหาตั้งนาน
นายจะจำมันได้รึเปล่านะ...คำสัญญานั้น
ฉันกลับมาหานายแล้วนะ อี จุนโฮ
“หือ? อะไรเหรอ?”
มินโฮถามขึ้นเมื่อจู่ๆ คนที่อยู่ข้างเขาหันไปมองอะไรสักอย่าง
“รู้สึกเหมือนใครจะมา”
“ใครมาเหรอ? ไม่เห็นนี่...กินข้าวต่อเหอะ”
ดูเหมือนจุนโฮจะคิดเช่นนั้น เขาหันกลับไปสนใจจานอาหารตัวเองต่อทันที ความรู้สึกมันพาไปอีกแล้ว ช่วงนี้ทำไมแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าตัวเองเหม่อลอยชอบกล มันเป็นมาได้สักสองสามวันก่อนหน้าที่จะฝันอะไรแบบนั้นแล้ว แล้วความฝันบ้าๆนั้นอีก ทำไมเขาต้องเก็บมันมาคิดให้รกสมองด้วยนะไม่เข้าใจ
“จุนโฮ...”
“...”
“นี่! อี จุนโฮ เหม่ออีกแล้วนะ”
“อ่ะ ขอโทษทีนะมินโฮ”
“เห้อ...ฉันว่านายไม่ต้องทำรายงานที่บ้านฉันก็ได้ ไปพักก่อนเถอะ วันนี้ดูนายลอยชอบกล”
“ฉันไม่เป็นอะไรนะ”
เหมือนจุนโฮจะท้วงต่ออีกคนตัดบทโดยการให้เขากลับบ้านซะงั้น
“นายกลับเองได้ไหม? ฉันจะไปซื้อของกับพวกเพื่อนๆน่ะ”
“อืมๆ ไม่เป็นไรหรอก มินโฮ...ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปช่วย”
จุนโฮเอ่ยอย่างสำนึกผิด มันรู้สึกผิดจริงๆที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการทำงาน เพื่อนๆจะว่าเขากินแรง สำออยรึเปล่านะ
“นิ่วหน้าอีกแล้ว...ไม่เอาน่ะ ก็นายไม่สบายนิ อีกอย่าง ไม่มีใครกล้าว่านายแน่ ฉันซะอย่าง”
อีกคนที่เมื่อเห็นหน้าคนเล็กนิ่วหน้าไม่สบายใจก็รู้ทันทีว่า จุนโฮกังวลเรื่องอะไร
จุ๊บ!!
ริมฝีปากของมินโฮที่ทาบทับลงบนแก้มคนตาตี่ทำเอา อีกคนตกใจทันที
“มินโฮ...”
“ไว้คืนนี้จะโทรหานะ”
“อะ อื้ม..”
“ถึงบ้านแล้ว โทรหาฉันด้วยนะ”
“อื้ม”
หน้าที่เป็นสีชมพูอยู่แล้ว เมื่อเกิดอาการเขินนั่นยิ่งทำให้มันแดงเข้าไปใหญ่ จนตอนนี้ลามไปถึงใบหูทั้งสองข้างแล้ว จุนโฮรีบเดินออกจากโรงเรียนอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่อยากให้อีกคนที่ยืนอยู่ด้วยกันเมื่อกี้ เห็นว่าหน้าตัวเองแดงมากแค่ไหน มันอายเกินกว่าที่จะอยู่ต่อหน้ามินโฮได้
“บ้าจริง...”
จุนโฮจับหน้าตัวเองที่ตอนนี้แดงถึงหู ก่อนเอามือถูกันแล้วไปแนบกับไปหูหวังให้มันลดอาการแดงได้
เหตุการณ์ทั้งหมด ได้ถูกเห็นโดยสายตาใครอีกคน สายตาที่เปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นดุดันทันทีที่เห็น ใครก็ไม่รู้ช่วงชิงหอมพวกแก้มนิ่มนั่น แถมอีกคนก็ออกอาการเขินมากมาย ดูเหมือนว่าเขาจะมาช้าไป อีจุนโฮของเขามีใครอีกคนแล้ว
จุนโฮของฉัน ฉันมาช้าไปเหรอ? นายถึงไม่รอฉัน
นายถึงมีคนอื่น...
ไม่มีทาง...อี จุนโฮเป็นของเขาเพียงผู้เดียว
ไม่มีทาง ที่เขาจะมอบของสำคัญนี้ให้ใคร
ไม่มีทาง...
“เจ้านายครับ?”
คนขับรถเอ่ยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ดูจากตอนนี้แล้ว นายของเขาคงจะเหมือนกับระเบิดเวลาเข้าไปทุกที
“กลับ”
เสียงเยียบเย็น สั้นๆ ห้วนๆ ดังขึ้น เขารีบออกรถโดยไว หากให้นายตัวเองอยู่นานกว่านี้เมื่อไหร่ ไม่ใช่แค่เขาที่อาจโดนลูกหลง เด็กหนุ่มคนนั้นที่กล้าทำอย่านั้นกับคุณจุนโฮก็คงจะไม่รอดไปด้วย แค่คิดแบบนั้นแขนก็ตั้งชูชันทันที มันจะมีการกระทำอะไรที่โง่ไปกว่าการแหย่ คุณชายของตนให้โกรธ คนอย่างคุณชาย ชานซองน่ะ เรียกว่าใจเย็นเหมือนน้ำแข็ง แต่ถ้าโกรธเมื่อไหร่ก็เหมือนไฟดีๆนี่เอง..
ถ้าเขาจะมีอะไรที่บับว่า คิขุอาโนเนะกับหนุ่มๆ คนอื่นบ้างอะไรบ้าง
แล้วจะเป็นความผิดของใครกันล่ะหึ๊ ก็ตัวไม่ยอมมาให้เขาเจอหน้านี่นา
ปล่อยให้รอตั้งนานแล้วยังจะมาโกรธมาหึงมาหวงแบบนั้นน่ะ
งั้นก็รีบมาฉุดน้องไปเลยเซร๊ 5555555555555
#1 By ~: mapickchoo :~ on 2010-09-30 10:37