[SF] You're my first kiss!!
posted on 30 Aug 2010 17:21 by mhang26 in Shot-fic
ในห้องนอนที่ฝาผนังฉาบด้วยสีฟ้าน้ำทะเล มีกรอบรูปที่เป็นภาพสีน้ำประดับตกแต่งทำให้ห้องดูโรแมนติกใจกลางห้องนอนมีเตียงใหญ่ตั้งอยู่ ในห้องนั้นมีคนสองคนอยู่ในนั้นคนนึงนั่งอีกคนนอนหนุนตักคนนั่ง
“ชาน...หมี หลับแล้วเหรอ??”
“อือออออออ”
จุนโฮที่นั่งอยู่ยิ้มน้อยๆเมื่อมองดูคนที่นอนหนุนตักของตัวเองชานซองเพิ่งหลับไปได้สักครู่ เขาก็อยากนอนมั่งนะแต่ยังอยากนั่งดูหน้าหมีตัวโตนี่อยู่ เวลาชานซองนอนหลับจะกลายเป็นคนอีกคนไปเลย ตอนตื่นชานซองจะดูเหมือนคนที่ง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ดูตลกซะมากกว่า แต่ตอนนอนเขาจะดูเหมือนคนเครียดชานชอบนอนขมวดคิ้วถ้าต้องนอนคนเดียว จุนโฮเคยถามเล่นๆว่าทำไมต้องนอนขมวดคิ้วด้วย สุดท้ายก็เจอคำตอบพาเขินซะงั้น
“นายนั่นแหละเป็นต้นเหตุ”
“ยังไง??”
“ฉันต้องขมวดคิ้วจนเครียดหลับไป เพราะต้องห้ามตัวเองไงทีหลังยอมฉันบ้างนะฉันจะได้ไม่นอนขมวดคิ้ว”
“บะ บ้า!!”
จุนโฮจำได้ว่าตอนที่ได้ยินคำตอบนั้น ตัวเองหน้าร้อนมากขนาดไหนและยิ่งร้อนไปใหญ่เมื่อไอ้คนตัวโตเดินมาขโมยจูบไป ทุกครั้งที่จูบกันจุนโฮมักจะทำตัวไม่ถูก ผิดกับอีกคนที่ระเรื่อนยิ้มหน้าบานได้อยู่
“ฮ่ะๆ หน้าแดงเชียว”
“ยุ่ง!! ใครจะเหมือนนายล่ะ”
“ฉันทำไม?”
“จูบได้หน้าตาเฉย คงจูบมาหลายคนสินะ ถึงได้เชี่ยวชาญขนาดนี้”
จุนโฮออกอาการงอนแก้มป่องขนาดไหนเมื่อคิดไปว่าริมฝีปากของอีกคนเคยจูบกับใครมาบ้างชานซองกลับแค่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นเขางอน ก่อนก้มลงจูบเขาอีกครั้ง
“หลายคนแต่ไม่ถูกใจเท่าคนนี้หนิ”
ลาตายกันไปเลยเหอะพูดแบบนี้ ใครมันจะไปทนได้ เขาไม่ใช่คนที่มีภูมิต้านทานหมีมากมายขนาดที่จะฟังอะไรแบบนี้ได้มากหรอกนะแค่บอกว่าคิดถึงก็หน้าแดงแล้วยิ่งเจอคำพูดแบบนั้นเข้าไป ใครมันจะอยู่สู้หน้าไหว
“หมีหื่น”
จุนโฮจับแก้มชานซองที่นอนบนตักบีบเบาๆ แล้วยิ้มกับตัวเองอีกครั้งนั่งคิดไปถึงตอนแรกๆที่คบกัน มันไม่หวานเท่านี้ ไม่ดูแลกันเท่านี้ แต่ก็มีความสุขยิ่งคบนานไปชานซองยิ่งห่วงเขา ยิ่งแสดงออกมาว่าหึง ว่าใส่ใจ ทั้งที่เขาไม่มีเวลาแทคแคร์อีกคนมากมายนักการคบกับชานซองดูเหมือนเขาจะกลายเป็นคนรับมากกว่าให้ซะอีก เคยมีที่ทะเลาะกันและเรื่องส่วนใหญ่ก็มาจากเขา ส่วนชานซองเหรอ? ก็แค่งอนมั้ง...
“จูบฉันมั่งสินายน่ะ”
“อะ อะไรนักหนานายน่ะ”
“ทำไมไม่เคยจูบฉันก่อนมั่งล่ะ”
“ไม่เว้ย!!”
เรื่องนั้นทำเอาอิหมีงอนไม่พูดกับเขาไปหลายวัน ง้อก็แล้วก็ยังไม่หายงอนหาสารพัดวิธีที่จะง้อ สุดท้ายเขาก็ทนอารมณ์ตัวเองไม่ได้ งอนอิหมีกลับซะงั้นแล้วก็เป็นฝ่านชานซองที่ง้อเขา ดูตลกดีนะจู่ๆคนงอนกลายเป็นคนง้อ
“ยิ้มอะไรเหรอ?”
“ตื่นแล้วเหรอ??”
“ไม่ได้หลับต่างหาก”
“เอ่า...แล้ว....”
อีกครั้งและอีกครั้งที่ชานซองจูบเขา แม้จะเคอะเขินแต่จุนโฮก็ตอบรับมันจูบที่เป็นของชานซองมันหวานและอบอุ่น คนตัวโตถอนจูบช้าๆ เหมือนไม่อยากให้จูบนี้จบลง
“หน้าแดงอีกแล้ว”
“แล้วไง?”
“หน้าแดงก็แปลว่าเขินสินะ...”
ชานพลิกตัวจากที่นอนหงายมองหน้าจุนโออยู่เป็นพลิกตัวไปด้านข้างหันหน้าเข้าหา หน้าท้องแบราบของอีกฝ่าย ก่อนซุกไซ้หน้าเข้าไปทำเอาจุนโฮหัวเราะคิกคักเพราะรู้สึกจักจี้
“คิกๆๆ ชานอย่าแกล้งสิ”
“....”
“ไม่เอาน่า”
จุนโฮจับหน้าชานซองให้หันมามองตัวเองคนตัวโตแม้จะรู้สึกขัดใจแต่ก็หันไปตามที่มือนิ่มนั้นจับ
“อยากออกไปเดินเล่น”
“ฉันอยากนอนนี่”
“นะๆ ฉันอยากออกไปเดินเล่นอ่ะชาน”
ลูกอ้อนของจุนโฮเป็นสิ่งที่เขาชอบมากที่สุดรองจาก จูบของจุนโฮ และรอยยิ้มของจุนโฮ
“อ้อนสิ..” อยากเห็นมากกว่านี้ อยากได้มากกว่านี้ ไอ้ลูกอ้อนน่ารักๆของคนตรงหน้า
“ชิ...” จุนโฮก้มลงหอมแก้มชานซอง ก่อนพูดว่า
“ชานจ๊ะ...ฉันอยากไปเดินเล่น พาไปหน่อยนะๆๆ”
“โอเคๆ” ชานซองยิ้ม ยิ้มมากกว่าทุกวันที่เคยยิ้มไม่บ่อยนักที่คนตัวเล็กจะแสดงอาการแบบนี้ให้เห็น
----------------------------------------------------------------------------------
“ทำไมถึงชอบมาที่นี่จัง”
ชานซองเอ่ยถามเมื่อจุนโฮบอกสถานที่ที่จะไป
“นายจำได้รึไง?”
“หือ?”
“ช่างเถอะ ไปถึงก่อนแล้วจะบอก”
หลังสวนสาธารณะที่น้อยคนนักจะพบมัน แม้จะน้อยด้วยผู้คนแต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีคนเลย ส่วนมากเป็นคนที่เดินหลงผ่านมาเท่านั้น จุนโฮชอบที่แถวนี้มันเงียบเย็นสบายและมีความหมายกับเขา
“ไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ? แถวนี้ไม่ค่อยมีคนเลยนะ”
ชานซองเอ่ยถามคนตัวเล็กที่เดินอินไปกับบรรยากาศข้างหน้า
“มีนายไง”
จุนโฮหันไปพูดกับชานซองก่อนเดินดูบริเวณรอบๆไปเรื่อย สุดท้ายเลือกที่นั่งบริเวณม้าหินเล็กๆที่มีไว้ให้
“จะบอกได้รึยัง ทำไมถึงชอบมาที่นี่”
“นายจำที่นี่ไม่ได้เหรอ?”
“จำได้สิ นายชอบมาบ่อยๆ มันเป็น....”
แล้วชานซองก็เหมือนนึกอะไรออก ต้องใช่แน่ๆ สถานที่นี้ต้องเป็น...
“จูบแรกของเรา?” ชานซองเอ่ยถาม
“ของฉันต่างหาก...นายน่ะผ่านมาหลายจูบแล้วไม่ใช่เหรอ?” จุนโฮท้วง
“จูบแรกที่ตรึงใจฉันด้วยแหละน่า”
“....”
ก้มหน้าอีกแล้ว เขินอีกแล้วสินะจุนโฮ นิดหน่อยก็เขินน่ารักซะไม่มี
“ขอนอนตักหน่อยได้ไหม?”
ชานซองถามแต่ไม่รอให้อีกคนอนุญาตก็เลื่อนลงนอนบนตักหลับตาลงแทบจะทันที
“ลูบหัวให้หน่อยสิ”
ร่างเล็กมองอีกคนแบบงงๆ แต่ก็ยอมทำตามบอก คิดไปถึงตอนแรกเริ่มเขากับชานซองเริ่มเดตจากการแนะนำของเพื่อนพวกเขา จุนโฮไม่คิดว่าวันหนึ่งที่เดตกันครั้งที่เท่าไหร่เขาก็จำไม่ได้ชานซองขอคบเป็นแฟน มันตื่นเต้นแต่ก็ดีใจเพราะเขาแอบรู้สึกกังวลใจเล็กๆหากการเดตทั้งหมดที่ผ่านมาเขากับชานซองจะกลายเป็นแค่คนที่ผ่านมาและผ่านไป สถานที่ตรงนี้เป็นสถานที่ที่ชานซองจูบเขาเป็นครั้งแรก แม้จะผ่านมานานแล้วแต่ทีไรที่เขามาที่นี่ความรู้สึกของจูบแรกก็ยังตราตรึงติดกลับมาทุกครั้ง แม้ชานซองอาจจะลืมไปแล้ว จุนโฮจำได้ว่าตอนจูบเขาสั่นไปหมด แทบจะยืนด้วยขาตัวเองไม่อยู่ถ้าไม่ได้ชานซองที่กอดเขาไว้ในตอนนั้นเขาคงลงไปนั่งกองละลายกับพื้นแล้วแน่ๆยิ่งคิดก็ยิ่งขำตัวเอง
“ชาน...ตื่นเถอะ”
“อือ” ชานซองชยี้ตาเล็กน้อย ก่อนมองที่ทางจุนโฮ
“ไม่อยู่ต่ออีหน่อยเหรอ?”
“ไม่ละ อากาศเริ่มเย็นแล้ว”
คนตัวเล็กฉุดให้ชานซองลุกขึ้น ฉวยโอกาสตอนร่างสูงเผลอหอมแก้มคนตรงหน้าชานซองแม้จะตกใจแต่ก็แค่แปปเดียวเท่านั้น ก่อนยิ้มหน้าบานกลับไปให้
“เปลี่ยนเป็นจูบได้ไหม?”
“อ่า...”
เอาเถอะนะ ชานซองก็แค่พูดเล่นแม้ว่าอยากจะได้มันจริงๆแต่เมื่ออีกคนยังไม่พร้อมเขาก็ไม่อยากเรียกร้องมากมายแค่หอมแก้มก็มีความสุขจะตายอยู่แล้ว
“ไปเถอะ....”
ชานซองเอ่ยนำเมื่อเห็นว่าจุนโฮยืนอึ้งอยู่
“เดี๋ยวชาน”
ทันทีที่เรียกให้หันกลับ จุนโฮก็แนบริมฝีปากลงกับปากของอีกคนทันทีก่อนผละออกอย่างรวดเร็ว
“จูบแล้วนะ...”
รอยยิ้มกว้างถูกแต่งแต้มบนหน้าของชานวองในขณะที่จุนโฮตอนนี้หน้าแดงลามไปถึงใบหูแล้ว
“อะไรกัน...นี่เขาไม่เรียกว่าจูบหรอกนะ”
“นายว่าไงนะ!!”
“จูบน่ะมันแบบนี้ต่างหาก”
ชานซองเดินเข้าไปใกล้ฉุดเอวของจุนโฮให้ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้นก่อนที่จะฝังริมฝีปากของตัวเองไปแนบกับอีกคนช้าๆ เขาค่อยๆจูบเปิดปากจุนโฮอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล เหมือนกับว่าจะสอนให้รู้จักการจูบที่แท้จริงเท่านั้น เวลาผ่านไปนาน นานซะจนโลกหยุดหมุนไปแล้วมั้งในความคิดของจุนโฮ
“ทีหลังจูบแบบนี้นะ”
“...”
“เข้าใจมั้ย?” ชานซองผ่านจากจูบไปหอมแก้มจุนโฮแล้วกอดคนตัวเล็กไว้แน่น จะให้บอกยังไงดี ตอนนี้เขาคลั่งคนตรงหน้ามากถึงมากที่สุดแค่นิดเดียว แค่การถูกกอดหรือหอมแก้มหรืออ้อนนิดๆหน่อยๆก็ทำให้เขาแทบจะสำลักความสุขตาย
“...”
#1 By hip2dapo on 2010-08-31 15:04