Mhangmamo

 

ผมกำลังคิดถึงใครบางคนที่แม้ว่าผมจะได้ยืนอยู่ข้างๆเขาแต่มันก็ยังคิดถึง ผมคิดถึงคนคนนั้นมากจริงๆเขาเป็นใครสักคนที่ทำให้ผมอุ่นใจเมื่ออยู่ใกล้เขา เขาทำให้ผมไม่โดดเดี่ยวเขาทำให้ผมมีเสียงหัวเราะได้มากกว่าที่ใครๆเคยทำ เขาเป็นคนที่ผมอยากจะรักด้วยแต่เขากับผมไม่ได้เกิดมาเพื่อกัน คนคนนั้นเขามีคนที่รักอยู่แล้ว และเขาสองคนก็รักกันมากด้วยผมไม่อาจจะเข้าไปเป็นมือที่สามได้ เพราะพวกเขาทั้งคู่เป็นคนที่ผมรักมากจริงๆ

“พี่คุณ เห็นพี่แทคยอนมั้ย?”

ผมเอ่ยถามพี่ชายหน้าสวยที่เดินผ่านมา เขาส่ายหัวเล็กน้อย

“ไม่หนิ จุนโฮถามหาแทคทำไมเหรอ?”

“เอ่อ เปล่าหรอกครับ ผมแค่...แค่จะถามอะไรเขานิดหน่อย”

ผมรีบตอบและเลี่ยงเดินออกมาทันทีพี่คุณเป็นคนที่ต้องระวังมากที่สุดแล้ว เขาฉลาด และเดาอะไรได้ถูกต้องทีเดียวหากเขารู้เรื่องที่ผมกำลังปิดอยู่นี่ ผมคงรู้สึกไม่ดีแน่ๆ ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมคิดอะไรแบบนั้นกับคนที่เป็นเหมือนพี่ชาย แต่ผมก็ห้ามความรู้สึกไม่ได้ที่ทำได้ก็แค่เพียงกักเก็บมันไว้อย่าให้ใครรู้

“พี่แทคยอน มาทำอะไรตรงนี้”

“อ๊ะ!!”

ผมเจอเขาแล้ว คนที่ผมคิดถึง เขาไม่ตอบเพียงแค่นยิ้มาก่อนหันหน้ากลับไปอีกทางวันนี้เขาดูเหงาจัง ปกติพี่แทคยอนจะไม่ชอบมานั่งตรงระเบียงแบบนี้หรอกเขาไม่ค่อยชอบอากาศเย็นๆ

“....” มื่อเขาไม่พูดผมก็ไม่อยากคั้นถามเพียงนั่งลงเป็นเพื่อนข้างๆตัวเท่านั้น

“นี่จุนโฮ...พี่แจบอม...ได้ติดต่อมาหานายบ้างรึเปล่า?”

นานหลายนาทีกว่าพี่ชายคนนี้จะเอ่ยพูด แล้วเขาก็ถามถึงคนอีกคนที่ตอนนี้เขาจากไป ไปพักผ่อนสักระยะ แต่นานจนพวกเราแทบจะอยู่กันไม่ได้โดยเฉพาะพี่แทคยอน

“เปล่าครับ”

ผมตอบไปตามความจริง ไม่มีอะไรเกี่ยงกับพี่แจบอมที่ส่งมาถึงพวกเราเลย เราไม่โกรธเขาหรอกที่เป็นแบบนั้นถ้าเป็นผม ผมก็คงทำเหมือนกัน ทุกอย่างมันยากที่จะพูดหรืออธิบาย

“พี่คิดถึงพี่เจย์เหรอ?”

“นิดหน่อยน่ะ...จู่ๆก็คิดถึงขึ้นมา”

จุนโฮก็คิดถึงพี่นะ คิดถึงพี่แทคยอนที่นั่งอยู่ข้างๆคนนี้ผมอยากบอกมันเหลือเกิน แต่ก็ต้องเก็บมันไว้ เจ็บปวดแต่ต้องทำ

“ผมก็คิดถึง...พี่โอเคนะครับ”

เป็นห่วงเขาคนนี้เหลือเกิน กลัวเขาจะกลับมาเหมือนเดิมคนที่ไม่แม้แต่จะมีแรงยืน คนที่ไม่กินไม่นอนเอาแต่ร้องไห้คิดถึงพี่คนนั้น คนที่ผมยังจำได้ว่าผมต้องด่าเขาไปมากเท่าไหร่เตือนสติไปกี่ครั้งเขาถึงจะเข้าใจและกลับมาเป็นแทคยอนคนเดิมเหมือนทุกวันนี้ความเป็นห่วงบวกกลับความกลัวนั้น มันทำให้ผมเกือบหลุดปากบอกว่าเป็นห่วงเขาจริงๆ

“จุนโฮ มานั่งดูหนังด้วยกันมั้ย?”

จาง อูยองเอ่ยชวนผมเมื่อผมเดินเข้ามาถึงห้องนั่งเล่นที่มีชานซองกับเขานั่งดูหนังด้วยกัยอยู่

“ไม่ล่ะ”

อาจจะดูเย็นชานไปหน่อย แต่ผมก็เป็นแบบนี้เสมอ ผมไม่ชอบสายตาไอ้มักเน่ที่มองผมเลยมันแปลกๆเหมือนกับสายตาคู่นั้นมันบอกรักผ่านมาทางสายตาได้แล้วมันกำลังบอกรักผมอย่างนั้นแหละ ผมไม่รู้หรอกว่าชานซองกับอูยองเป็นอะไรกันแค่ไหนแต่ผมไม่อยากเข้าไปยุ่งมากนัก เพราะผมไม่อยากเป็นมือนที่สามของคู่ไหนทั้งนั้น

“จุนโฮ...ได้ข่าวว่ามีงานพรุ่งนี้ใช่ไหม”

“ครับ”

เมื่อเดินมาผ่านโต๊ะกินข้าวก็เจอรุ่นพี่ ต่างพ่อแม่ที่ใครๆก็ยกให้เราเป็นพี่น้องน้องกันซะพี่จุนซู

“ทำไมยังไม่ไปนอน”

“ผมกำลังไป”

“ก็รีบไปสิ”

ผมไม่เข้าใจพี่เขาเลยจริงๆ ทำตัวแปลกๆชอบจุกจิกเรื่องส่วนตัวและชีวิตประจำวันของผม แม้ว่าจะไม่ชอบใจนักแต่เขาก็เป็นคนที่คอยดูแลผมเสมอเป็นเหมือนพี่ชานแท้ๆจริงๆ

“พี่แทคยอน จะนอนแล้วเหรอครับ”

ผมเจอพี่แทคยอนที่กำลังเตรียมตัวเข้านอนเหมือนกันจึงเอ่ยทักแล้วก็ถูกขัดโดยพี่จุนซูอีกเหมือนเดิม

“แล้วทำไมพี่ต้องทำเสียงแข็งใส่ผมด้วยเล่า!!”

ผมตวาดกลับพี่จุนซูถึงกลับตกใจ เพราะผมไม่เคยทำแบบนี้ใส่เขาดูท่าทางเขาจะตกใจมากจริงๆ

“พี่จุนซู ผมขอโทษ...”

คำขอโทษหลุดออกมาเบาๆจากปากของผม ก่อนที่ผมจะเดินเข้าห้องไปไม่ได้ตั้งใจตวาดหรอกนะ แต่มันเหลืออดจริงๆในเวลานั้นใช่ว่าผมจะไม่รู้เรื่องที่พี่จุนซูคอยเป็นห่วงเป็นใยแต่ผมไม่สามารถตอบรับความรู้สึกแบบนั้นได้ เพราะผมให้คนอื่นไปแล้วอีกอย่างพี่จุนซูในแบบที่ผมชอบคือพี่ชาย เขาเป็นเหมือนพี่ชายเท่านั้น

“หลับซะเถอะ อี จุนโฮ”

 ---------------------------------------------------------------------------------

วันนี้ผมอยู่เพียงแค่สองคนกับพี่แทคยอน เพราะคนอื่นไปทำงานกันหมดผมที่กำลังจะเดินเอาผลไม้มานั่งดูหนังกับพี่แทคยอน ก็ต้องยืนอึ้งเมื่อเห็นใครบนจอทีวีผมเบือนสายตาไปทางอีกคนที่ตอนนี้ก็อึ้งไม่แพ้กัน

“จุนโฮ...นั่น”

“พี่แจบอม ของพวกเราไงครับ”

ผมตอบกลับอย่างคนที่มีสติเหลือน้อยเต็มที ก่อนจะได้รู้อะไรคนตัวสูงก็โผกอดและร้องไห้บนไหล่ผม พี่แทคยอน...พี่ร้องไห้อีกแล้วผมจะช่วยอย่างไรดี น้ำตาพี่ผมไม่อยากเห็นเลย

“พี่แทคยอน ดีใจมากสินะครับ”

น้ำเสียงเบาหวิวจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาผมก็ยังพูด ทำไมมันรู้สึกเจ็บจนจุกแบบนี้ไม่ไหวแล้วแบบนี้...อี จุนโฮอยากร้องไห้เองซะแล้ว

“ฮึกๆ”

เมื่อหลุดพ้นจากพี่แทคยอนผมก็วิ่งออกมาจากคอนโดนั่นทันทีทำไมแค่คิดถึงมันก็เจ็บได้ขนาดนี้นะ เจ็บจนจะบ้า ไม่ไหวแล้วไม่อยากแบกรับความรู้สึกนี้อีกแล้ว ผมคงต้องหยุดความรู้สึกนี้สักที พอกับมันสักที

ตึก ตึก!!

เสียงฝีเท้าที่ผมได้ยินและนึกว่าจะผ่านไปแต่มันกลับมาหยุดอยู่ที่ข้างๆตัวผมที่แอบนั่งร้องไห้อยู่

“นายร้องไห้ทำไม?”

“นาย....”

ร่างผมถูกคว้าไปกอดแนบตัวคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขากอดผมไว้ด้วยสองมือแกร่ง ผมอยากดิ้นออกจากกอดนี้เหลือเกินแต่ผมไม่มีแรงจะขัดขืนมัน ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายลูบปลอบประโลมเท่านั้นน้ำตามากมายที่ผมเองก็ไม่รูว่าไปเอามาไหนจากไหนก็ไหลลงอย่าสุดกลั้น

“ฮึกๆๆ...ชาน”

“อือ”

“ฉันเจ็บ...เหนื่อย”

“ร้องเถอะ ร้องออกมา”

ฮวาง ชานซองไม่พูดอะไร นอกจากยืนกอดปลอบผม แปลกที่ผมไว้ใจอ้อมกอดนี้อบอุ่นจนอยากระบายออกมาให้หมด ทำไมกอดของนายมันอุ่นจังนะ ชานซองหลายนาทีกว่าผมจะหยุดร้องไห้ได้

“ปล่อยได้แล้ว”

ผมพลักชานซองออกเบาๆ เขาก็ยอมปล่อยมือแต่โดยดี

“ทำไมถึงร้องไห้?”

ทันทีที่ผมหยุดร้อง ชานซองก็ตรงเข้าถามทันที

“ช่างมันเถอะ” ผมหันหน้าหลบตายตาอีกคนอย่างตั้งใจ

“เฮ้อ!! นายปรึกษาฉันได้นะ ฉัน...เป็นห่วง”

“อืม ขอบใจ”

“นายอาจไม่รู้ แต่ฉันไว้ใจได้นะ”

“นายจะพูดอะไรกันแน่?”

ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะสื่ออะไร? จึงตัดสินใจถามตรงๆซะ

“ไม่ว่าเรื่องอะไรที่นายกังวลอยู่นายบอกฉันได้...ฉันไม่เอาความลับของคนที่ชอบไปบอกใครหรอก”