[Project Fic] Miss you
posted on 21 Aug 2010 23:40 by mhang26 in Long-fiction
เรื่องที่กำลังจะได้อ่านต่อจากนี้ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้แต่ง
ไม่ได้ต้องการตอกย้ำหรือซ้ำเติมใคร หากใครที่รู้สึกอ่อนไหวหรือรับไม่ได้ ขอให้ปิดไปซะ
Miss you 1.
Taecyeon :
ความรู้สึกห่วงหามันยังคงหลงเหลืออยู่ในสมองของผมไม่เคยลืมไม่ว่าจะหลับหรือตื่นอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังคิดถึงใครคนนั้น เป็นใครสักคนที่เมื่อก่อนไม่นานมานี้ เขายังอยู่กับผมข้างๆกาย แต่ตอนนี้เขาไปแล้ว ไม่มีอีกแล้วคนคนนั้นไม่กลับมาอยู่ข้างกายผมอีกแล้ว ไม่มีทางอีกแล้ว
“พี่แทคยอน...ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้?”
จุนโฮ ที่เดินหาเขาอยู่ถามขึ้นเมื่อเจอเขา
“หือ?” คนตรงหน้าไม่ตอบแต่ยิ้มให้เล็กน้อยก่อนเบือนหน้าไปมองข้างหน้าอีกครั้ง
จุนโฮจึงตัดสินใจนั่งลงข้างๆ รุ่นพี่ตัวโต
“พี่เจย์ได้ติดต่อนายบ้างรึเปล่า?”
แทคยอนนั่งเงียบอยู่นานก่อนถามคนข้างๆ เขาอยากรู้ว่าคนคนนั้นติดต่อใครมั่งมั๊ย?
“ไม่ครับ”
หึ!!ไม่เลยเหรอ? นี่พี่คิดจะจากไปจริงๆใช่ไหม ถึงได้ไม่ติดต่อใครแบบนี้ไม่สงสารกันบ้างรึไง เจ็บปวดจังทำไมมันเจ็บอย่างนี้นะ ปาร์ค แจบอมพี่จะเป็นเหมือนผมรึเปล่า?
“พี่แทคยอน คิดถึงพี่เจย์เหรอ?”
จุนโฮที่แทคยอนเกือบลืมไปแล้วว่าเขายังคงนั่งอยู่ข้างๆถามขึ้น
“นิดหน่อยน่ะ...จู่ๆก็คิดถึงขึ้นมา”
แทคยอนก้มหน้าเหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องมานั่งคิดถึงใครสักคนที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาจะไม่มีวันกลับมาหาตัวเองแต่ก็ยังรอเผื่อว่าสักวัน เขาจะกลับมา
“ผมก็คิดถึง...พี่โอเคนะครับ”
“อืม...ขอบใจมากนะจุนโฮ”
นั่นสิทุกคนต่างก็คิดถึงคนคนนั้นด้วยกันหมดเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอะไรที่ไม่อยากให้เกิดสักนิด เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดเราเสียน้ำตาไปกับเรื่องนี้มากที่สุดในตอนนั้นเหมือนผมจะไม่สามารถกลับมายืนได้อีกแล้วแต่ก็ยังมีคนอื่นมากมายที่เป็นกำลังใจให้เสมอรวมถึงรุ่นน้องในวงอย่างจุนโฮด้วยที่คอยดูแลผมที่แทบจะเหมือนศพให้กลับมาเป็นผู้เป็นคนได้ถึงตอนนี้
“พี่ทำอะไรน่ะ? ประชดชีวิตเหรอ?พี่ทำแบบนี้แล้วนึกเหรอว่าพี่เจย์เขาจะกลับมา?”
ผมยังจำได้ดีที่เขาพูดเตือนสติผม
“พี่แทคยอนกลับเข้าไปข้างในเถอะ ข้างนอกมันหนาว เดี๋ยวพี่จะป่วยเอา”
คนตัวเล็กเอ่ยเตือนอีกครั้งก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้าน ผมนั่งอีกสักพักแล้วเดินเข้าบ้าน บรรยากาศในบ้านตอนนี้ก็ดูเหมือนปกติดีหากแต่ในบ้านตอนนี้ไม่มีใครอีกคนที่เมื่อก่อนเป็นตัวเรียกเสียงหัวเราะของบ้าน
“พี่แทคยอน ผมว่าพี่ในละครยังเล่นดูแข็งๆอยู่เลยนะ”
“หุบปากไปซะ พ่อดาราซิสคอม”
ผมออกปากว่ามักเน่ที่แขวะผมขึ้นมา
“ฮ่าๆๆๆ” ชานซองหัวเราะร่วน แล้วหยิบขนมเข้าปาก
“นายไปทำอะไอยู่ข้างนอกน่ะ?”
นิชคุณเป็นอีกคนที่เอ่ยถาม เขาเป็นคนที่ผมวางใจที่จะปรึกษาปัญหาได้แต่ช่วงนี้ผมเลี่ยงที่จะขอคำแนะนำดีกว่าเพราะเขาก็ดูเหมือนจะมีเรื่องให้คิดมากมาย
“ออกไปท่องบทน่ะ”
“ท่องบท? ไหนบทนาย?”
อ่า ช่างสังเกตจริงเชียวนิชคุณ
“ลืมน่ะ กำลังจะไปเอา”
หลีกเลี่ยงซะก่อนตอนนี้ ก่อนจะโดนจับได้ ผมเลี่ยงเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นกำลังจะตรงไปที่ห้องนอนตัวเองแต่ก็ถูกเรียกไว้จากน้องรองของวงอีกครั้ง
“พี่แทคยอน”
“ว่าไงจุนโฮ?”
“พี่จะเข้าห้องแล้วเหรอ?”
“เอ๋? อืมพรุ่งนี้มีงานแต่เช้าด้วยสิ นายมีอะไรเหรอ?”
“เอ่อ...พี่เจย์/จุนโฮ!!”
จุนโฮเอ่ยนิดหน่อยก่อนถูกขัดโดย จุนซูที่เรียกซะเสียงดัง
“ทำไมนายยังไม่ไปนอน?”
“ผมคุยกับพี่แทคยอนอยู่...”
จุนโฮเริ่มออกอาการหัวเสียหน่อยๆที่ถูกขัดจังหวะขึ้น
“เรื่องอะไร?”
จุนซูถามอีก เห้อ? ไอ้หมอนี่ ไม่มีความอ่อนโยนเอาซะเลยถามกระโชกโฮกฮากซะจริง
“เรื่องอะไรแล้วทำไม่พี่ต้องทำเสียงแข็งใส่ผมด้วยเล่า!!”
“เอ่อ..จุนโฮพี่ขอไปนอนก่อนนะ เรื่องที่จะบอกไว้ค่อยบอกก็ได้”
ผมเอ่ย กับจุนโฮที่ดูเหมือนจะกั้นอารมณ์ขุ่นเคืองอยู่แล้วก็รีบชิ่งหนีเข้าห้องมาทันที
แม้ผมตั้งใจว่าจะต้องนอนให้หลับแล้ว แต่ก็ยังข่มตาให้หลับไม่ได้สักที
“เมื่อไหร่ ผมถึงจะหยุดคิดถึงพี่ได้บ้างนะ? พี่แจบอม”
ความคิดถึงของผมจะถูกส่งไปหาพี่บ้างรึเปล่านะ มันจะถึงพี่มั๊ยนะอยากเจอพี่จัง คิดถึงพี่จัง...พี่แจบอม
--------------------------------------------------------------------------------------------------
“แล้วก็มาถึงเอ็มวีใหม่กับการกลับมาอีกครั้งของเขาคนนี้นะค่ะ ปาร์คบอม”
ระหว่างที่ผมอยู่ในช่วงเวลาการพักผ่อน หลังจากถ่านละครมายาวนานทันทีที่ผมตื่นนอนมาและเปิดโทรทัศน์ ผมแทบตกใจที่ได้ยินอะไรแบบนี้อีก นั่น!!นั่นมัน...
“พี่แทค..”
เสียงจุนโฮที่เดินมาก็เงียบลงเมื่อเห็นใครสักคนที่คุ้นตาผ่านทางทีวีใช่เขาเหรอ? ใช่คนคนนั้นจริงๆเหรอ? กลับมาแล้วเหรอ ปาร์ค แจบอม?นี่ผมไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?
“จุนโฮ? นายเห็นเหมือนพี่ใช่ไหม? นั่นเขาใช่ไหม?”
“ครับ...พี่แจบอมของพวกเรา พี่เขาแน่ๆ”
ผมยิ้มทั้งน้ำตา โผเข้ากอดจุนโฮอย่างสุดกลั้น เขากลับมาแล้วเขายืนสู้กับมันอีกครั้งแล้ว
“พี่แทคยอน ดีใจมากสินะครับ”
เสียงเบาอู้อี้ของจุนโฮทำให้ผมฟังไม่รู้เรื่องตอนนี้ผมรู้อย่างเดียวว่าคนที่ผมคิดคิดถึงทุกๆวันเขากลับมา...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“นายเจอเขาเหรอ?”
เสียงนิชคุณที่เอ่ยถามอย่างตกใจ
“อืม แต่ในโทรทัศน์น่ะคุณ...ฉันคิดถึงเขา”
“พวกเราก็คิดถึง...แต่เราจะเจอเขาได้เหรอ?พอเจอหน้ากันจะเป็นยังไงล่ะ?”
นั่นสินะ ผมลืมไปเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วพอเราเจอหน้ากันจะเป็นยังไงนะ พวกเราจะยังพูดคุยกันได้เหมือนเดิมอีกมั้ย?หรือว่าจะกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเลย?
“แต่ฉันอยากเจอ...ความรู้สึกแบบเดิมมันกลับมาอีกแล้วนะคุณฉันอยากเจอพี่แจบอม”
“แล้วเราจะทำอะไรได้ล่ะ? ฉันหาทางออกให้นายเรื่องนี้ยังไม่ได้จริงๆ”
ผมซบหน้าลงบนฝ่ามือ บ้าชะมัด!!ทั้งๆที่น่าจะมีโอกาสได้เจอ แต่ก็ทำไม่ได้ทำไมรักเรามันยากลำบากจังพี่แจบอม ผมคิดถึงพี่แทบบ้า อยากไปหาพี่ซะตอนนี้อยากไปเจอให้เห็นกับตา อยากกอดพี่ อยากพูดกับพี่ ผมจะทำไงดี?
ตัดจบเท่านี้ก่อนนะค่ะ ^^
พาร์ทแทค เป็นแค่จุดเริ่มต้น ของเรื่องราวทั้งหมด
ถ้าถามว่าเรื่องจะเป็นไงต่อ อัฐเองก็บอกไม่ได้ค่ะ
เพราะยังแต่งไม่จบ ^^ ยังไงก็ติดตามต่อเรื่อยๆนะค่ะ
เค้าชอบพี่แทคโหมดนี้มากกกก TvT อารมณ์ผู้ชายอ่อนไหว
อึดอัดแทนพี่แทคนะ อ่านแล้ว เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหน บอกไม่ถูกว่าทำไม แต่อ่านแล้วอารมณ์มันเคว้งคว้างมาก แบบ...มันดูเหมือนเป็นแค่ความคิดถึงธรรมดานะคะ แต่แบบ...มันคิดถึงแบบอึดอัดอ่ะ โฮกกกกก ณ จุดนี้เข้าใจแทคคคคคคค T^T
มาต่อเร็วๆนะคะ อยากอ่านของคู่อื่นต่อด้วย... มีหลายคู่มิชิ?
#1 By Palmira on 2010-08-23 00:07