[SF] Change?
posted on 13 Aug 2010 06:28 by mhang26 in Shot-fic
Title :: Change?
Author's Name ::
Mhangmamo
Pairing :: Chansoung X Junho
Rate :: PG
“ชานซอง...”
ผมหันไปมองคนที่เรียกชื่อ อ่า...ผมรู้จักเขา เขาชื่ออี จุนโฮ
“ครับ?”
“นาย..จะคบกับฉันได้ไหม?”
อะไรนะ!! ใครก็ได้ช่วยบอกผมที ว่าสิ่งที่ผมได้ยินมันไม่ใช่เรื่องจริง อี จุนโฮจอมหยิ่งที่ใครๆเรียกกันมาขอคบกับผม นี่ผมกำลังฝันกลางวันอยู่รึเปล่าเนี้ยะ?? ว่าแล้วผมก็ใช้สองมือใหญ่ๆตบหน้าตัวเองดู
“นายทำอะไรน่ะ”
จุนโฮตกใจกับท่าทางของผมที่อยู่ๆก็ตบหน้าตัวเองซะงั้น
“คุณจุนโฮช่วยหยิกผมหน่อยสิครับ ผมอยากรู้ว่าผมฝันไปรึเปล่า?”
จุนโฮยิ้มออกมากับคำพูดเมื่อกี้ ก่อนสาวเท้าเข้ามาหาเรื่อยๆ โน้มจูบลงที่ปลายจมูกนั่นยิ่งทำให้ผมช๊อคตาค้างไปเลย
“แบบนี้นายคิดว่ามันเป็นความฝันหรือความจริงล่ะ?”
โฮกกกกกกกกกกก ตายดีกว่า จุนโฮน่ารักเกินไปแล้ว
“เป็นผมจริงๆเหรอครับ คุณจุนโฮชอบผมจริงๆเหรอครับ”
ใช่ผมจริงๆน่ะเหรอ ผมที่ใครๆก็ว่าเป็นคนมึนๆอึนๆ ดูเหมือนคนปัญญาอ่อน บวกกับแว่นที่ใส่
ใครก็ว่าผมเสร่อทั้งนั้น แล้วคนอย่างอี จุนโฮจะสนใจผมจริงๆน่ะเหรอ?
“ทำไมนายถึงคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงคิดว่าฉันจะชอบนายไม่ได้ล่ะ?”
เมื่อคนตรงหน้าสวนกลับด้วยคำถามที่ออกแนวแทงใจผม ทำให้ชานซองคนนี้ได้แต่ก้มหน้าเจียมตัว
“ว่าไงล่ะ ฮวาง ชานซอง?”
“ผม...ผมมันไม่เท่เหมือนใครๆที่จีบคุณสักคนเลยนะครับ อีกอย่างไม่มีใครเคยชอบผมสักคน”
พูดจบผมก็ก้มหน้าลงไปต่อ แม้จะเป็นเรื่องจริงแต่ผมก็แอบปวดใจที่ต้องเอ่ยมัน
ผมอยากดูดี อยากให้คนชอบเหมือนๆกับคนอื่นๆ อยากมีสิทธิ์ที่จะไปจีบใครก็ได้ ไม่ใช่ก้มหน้าเจียมตัวแบบนี้
“ฉันชอบนายแบบนี้ ไม่ต้องการแบบไหนที่เขาเป็นกัน...ฉันชอบนายจริงๆนะ”
รู้สึกดีจังเวลามีคนที่ชอบเราแล้วเขาพูดแบบนี้ให้ฟัง คุณจุนโฮครับ ผมจะรับความรู้สึกของคุณไว้ครับ
ผมจะทำให้มันดีที่สุด...ช่วยชอบผมให้มากๆด้วยนะครับ
สองเดืนผ่านไปแล้ว จากวันนั้นที่ผมได้ถูกสารภาพรักจากคนตัวเล็กข้างกายนี่จนถึงวันนี้ก็สองเดือนแล้ว ในตอนแรกแทบไม่มีใครยอมรับได้สักคนเมื่ออี จุนโฮผู้เย่อหยิ่งไฮโซ ตกลงคบกับเด็กแว่นที่ดูไปแล้วเหมือนคนปัญญาอ่อนอย่างผม
“ไม่เห็นต้องสนใจเลย”
จุนโฮพูดอย่างนี้เสมอเวลาได้ยินใครต่อว่าผม หรือออกความคิดเห็นไม่ดีต่อเรา
“นานไปเขาก็ชินเองแหละ”
แล้วก็จริงครับ เรื่องของเราถูกยกมาพูดได้ไม่กี่สัปดาห์ ก็ไม่มีใครพูดถึงมันอีก คุณจุนโฮบอกว่าเมื่อพวกเราไม่มีปฏิกิริยาใดๆแสดงออกมาเกี่ยวกับเรื่องที่เขาพูดกัน คนก็เลยไม่มีเรื่องจะค้านต่อหรือไม่ เขาก็คงเริ่มชินๆซะแล้ว
“ชานซอง วันนี้กลับบ้านด้วยกันนะ”
“ครับ คุณจุนโฮ”
จุนโฮที่ยิ้มหวานให้ผมเมื่อกี้ก็หุบยิ้มลงทันที อ่า...นี่ผมทำอะไรผิดเหรอ?
“ชานซอง ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่านายไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณ เราเป็นแฟนกันนะ”
อ๋อ เรื่องนี้เองที่ทำให้จุนโฮออกอาการงอน แต่จะให้ผมทำอย่างไรล่ะครับ เมื่อเป็นติดปากผมตั้งนานแล้ว
“ผม เอ๊ย! ฉะ ฉันขอโทษ”
จุนโฮดูเหมือนจะยังไม่สบอารมณ์อยู่ ทำหน้าเบ้ใส่ก่อนเมินเดินหนีไป
“โอ๊ะ!! จุนโฮ..อะ อ้าว”
คุณวูยองที่ผ่านมาพอดี จะทักทายคุณจุนโฮก็พลอยโดนเมินไปเช่นกัน
“นี่ ชานซอง นายไปทำอะไรให้ราชินีเคืองอีกล่ะ?”
คุณวูยองเป็นคนตลกมากครับ เขาชอบตั้งฉายาประหลาดๆให้กับผมละจุนโฮบ่อยๆ ราชินีเหรอ?
เข้ากับคุณจุนโฮดีจัง
“คุณจุนโฮโกรธที่ผมยังเรียกเขาว่าคุณน่ะครับ คุณวูยอง”
“อ๋อ...แต่นายก็น่างอนจริงแหละ คบกันมาจะสามเดือนแล้วยังเรียกแทนกันและกันว่าคุณกับผมอีก”
“ผมจะทำยังไงดีล่ะครับคุณวูยอง?”
“นายต้องเปลี่ยนตัวเองนิดหน่อย ทำได้ไหม?”
พูดตามตรงคุณวูยองนอกจากเป็นคนตลกแล้ว ยังออกจะดูเป็นคนเจ้าเล่ห์มากด้วย
“คะ...เอ่อ จุนโฮ”
ผมเดินไปง้อจุนโฮ เกือบแล้วมั๊ยล่ะ? จุนโฮหันมามองผมแค่หางตาก่อนเชิดหน้างอนต่อไป
ผมเดินไปข้างๆก่อนนั่งลงบนเก้ายาวตัวเดียวกัน นั่นยิ่งทำให้จุนโฮแสดงอาการเบี่ยงตัวหลบหน้าผมไป
“จุนโฮ..ผม เอ้ย!! ฉันขอโทษ”
ว่าแล้วผมก็เอื้อมมือไปวางลงบนมือของอีกฝ่ายเบาๆ แต่จุนโอไม่ได้สะบัดออกไป นี่คงแสดงว่าเริ่มหายโกรธผมแล้ว
“ชานซอง...นายคิดยังไงกับฉันอยู่เหรอตอนนี้”
จุนโฮหันหน้ามาถามผม แต่ผมไม่เข้าหรอกนะว่าคำถามนี้คนตรงหน้าอยากรู้อะไรจริงๆ
“จุนโฮ เอ่อ...หมายความว่าไง?”
“นายคบฉันเพราะเกรงใจฉันรึเปล่า? หรือว่ากลัวอิทธิพลฉัน”
“ไม่ใช่นะครับ!!”
ไปใหญ่แล้วนะครับจุนโฮ เขาคิดอะไรแบบนี้ขึ้นมา
“ไม่ใช่แล้วมันคืออะไรล่ะ? ทำไมนายยังทำตัวเหินห่างกันอยู่แบบนี้ ทำไมล่ะ...การเรียกฉันว่าจุนโฮเฉยๆมันจะทำให้นายรู้สึกผิดอะไรนักเหรอ?”
“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเลยนะครับ!! ผมแค่ยังไม่ชินเท่านั้น”
“แต่มันจะสามเดือนแล้วนะฮวาง ชานซอง จะสามเดือนแล้วนะที่เราคบกันนายก็ยังพูดเหมือนเดิม ทำเหมือนเดิมฉันรู้สึกเหมือนกับว่านายกลัวฉัน นายไม่ได้คบกับเพราะนายรักฉัน แต่คบกับฉันเพราะนายเกรงใจ”
ดูเหมือนตอนนี้คนตรงหน้าเริ่มมีน้ำตามาปริ่มๆที่ขอบตาแล้วด้วย อย่าบอกนะว่าจุนโฮกับจะร้องไห้ ผมไม่ชอบเลย
ไม่อยากเห็นน้ำตาของเขาเลย มันบีบหัวใจผมมากที่สุดแล้ว
“บอกฉันมาสิฮวาง ชานซอง ฮึก! นายไม่เคยรักฉันใช่ไหม?”
“ผมรักคุณนะครับจุนโฮ อย่าพูดแบบนี้อีกนะครับ”
ผมคว้าจุนโฮมากอด น้ำตาเขาทำให้ผมจุกจนแทบหายใจไม่ออก ทรมานยิ่งกว่าจมน้ำอีกล่ะมั้ง?
“อย่าร้องนะครับผมจะเปลี่ยน เปลี่ยนให้เป็นแบบที่คุณชอบ เป็นแบบที่คุณพอใจ ผมจะพยายาม”
จุนโฮผละออกจากตัวผม
“ฉันไม่ได้ให้นายเปลี่ยนทุกอย่างแบบนั้น ฉันแค่อยากให้เราดูเหมือนคนรักทั่วๆไปเท่านั้นพูดคุยกันอย่างคนรัก เดินด้วยกันแบบคนรัก แสดงออกแบบที่เป็นคนรักกันจริงๆ”
ผมขอโทษที่ผ่านมาผมไม่ได้ตั้งใจจะแสดงออกว่าไม่รักหรือกลัวอะไรทั้งนั้น ก็แค่ผมยังไม่มั่นใจพอ ว่าจะเป็นคนรักที่ดีให้คุณได้รึเปล่าผมแค่กังวล
“คุณจุนโฮ ให้เวลาผมเปลี่ยนเรื่องแบบนี้อีกหน่อยนะครับ ผมรับรองว่าผมจะเปลี่ยนในสิ่งที่ไม่ดีให้ได้แน่นอน”
“นายเข้าใจมั๊ย? ว่านายไม่ต้องเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อนฉัน ฉันรักนายแบบที่นายเป็น แล้วนี่ฉันก็แค่ง้องแง้งไปเองอย่าใส่ใจเลย”
พูดจบจุนโฮก็เบี่ยงตัวออกมา ใช้มือของตัวเองเช็ดรอยคราบน้ำตาที่หลงเหลือเบาๆ และมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้ม
“ไปกันเถอะ...ขอโทษนะที่ยัดเยียดอะไรแบบนี้ให้นาย เป็นนายแบบเดิมดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว”
ร่างเล็กยื่นมือมาหาผม ผมเองก็ยื่นมืออกไปจับไว้
“คุณจุนโฮไม่อยากให้ผมเปลี่ยนตัวเองจริงๆเหรอครับ”
ผมลองเอ่ยถามดูอีกที แต่คนข้างๆก็ส่ายหน้ากลับมาให้
“ไม่แล้วล่ะ ฉันคิดได้ตอนที่นายบอกว่าจะยอมเปลี่ยนเพื่อฉัน ตอนแรกก็ดีใจ แต่พอคิดดูอีกที...เด็กแว่นฮวาง ชานซองน่ะดีที่สุดแล้ว”
“ผมดีใจที่คุณเข้าใจ แต่ยังไงผมก็อยากเปลี่ยน ผมเองก็ไม่ได้อยากแทนเราสองคนว่าคุณกับผมสักเท่าไหร่”
“ขอบใจนะ”
จุนโฮหันมายิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มที่ผมชอบที่สุดในชีวิต เป็นรอยยิ้มที่ไม่คิดว่าจะได้มาครอบครอง ตลอดมามันดูเหมือนเป็นความฝันที่ผมได้เห็นเขาใกล้ขนาดนี้ ผมกลัว กลัวว่าถ้าผมแสดงอาการออกไปหรือมีความรู้สึกร่วมกันมันจนหลงมากๆเข้าเรื่องทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงความฝัน ผมไม่อยากให้เรื่องของผมกับคนตาตี่นี่เป็นแค่ความฝัน มันปวดร้าวเกินไป แต่ถ้าจุนโฮยังยืนยันว่าผมใช่สำหรับเขา ผมก็ไม่กลัวแล้วจากนี้
“ผมรักคุณนะ อี จุนโฮ”
“me too!!”
มาอีกแล้วค่ะกับฟิคชั่ววูบ
คิดได้ตอนตีสี่แล้ว ทำเอาตาค้างสมองเบลอไปเลย
หึหึ เจอกันอีกที special part แล้วกันนะค่ะ ^^
โฮกกกกกกกกกกก ตายดีกว่า จุนโฮน่ารักเกินไปแล้ว โฮกกกกกกกกกกกกกกด้วยคน โฮกกกกกตามหมี 55555 น้องโฮคะ น้องรุกแรงอะไรแรงนะคะ
ไม่แล้วล่ะ ฉันคิดได้ตอนที่นายบอกว่าจะยอมเปลี่ยนเพื่อฉัน ตอนแรกก็ดีใจ แต่พอคิดดูอีกที...เด็กแว่นฮวาง ชานซองน่ะดีที่สุดแล้ว
กำลังเอะใจอยู่พอดีเลยว่าถ้าหมีเปลี่ยนแล้ว มันจะกลายเป็นว่าชานซองไม่ได้เป็นตัวของตัวเองรึเปล่า สุดท้ายน้องโฮก็คิดได้สินะ
การร้องไห้ของน้องโฮครั้งนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะสูญเปล่าซะทีเดียว อย่างน้อยอิหมีก็ได้รู้ว่าตัวเองน่าจะใกล้ชิดกับจุนโฮมากกว่านี้ ไม่ต้องเปลี่ยนทั้งหมด แค่เปลี่ยนโดยที่ยังเป็นตัวเองอยู่ แต่เขยิบเข้ามาใกล้น้องโฮมากขึ้นเท่านั้นเอง น้องโฮเองก็จะได้รู้ซักทีว่าไอที่เด็กเอ๋อมันพูดครับๆน่ะ ไม่ได้หมายความว่ามันไม่รักน้องโฮนะ =///= แหม้~ เด็กพวกนี้
จะคอย special part นะคะ
#1 By Palmira on 2010-08-13 14:10