[SF] I'm your
posted on 01 Aug 2010 05:45 by mhang26 in Shot-ficI’m your
Title :: I'm your
Author's Name ::
Mhangmamo
Pairing :: Chansoung X Junho
Rate :: PG
ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดด
เสียงรอสายดังขึ้นหลังจากที่ชานซองกดโทรออกไปได้ไม่นาน
แล้วสักพักก็มีเสียงสดใสที่เขารอคอยดังขึ้น
[จุนโฮครับ]
“ถึงแล้วเหรอ?”
[อ้ะ!! ชานเหรอ? อื้มถึงแล้ว เหนื่อยเป็นบ้า]
เสียงบ่นกระปอดกระแปดจากจุนโฮทำเอาชานซองปริยิ้มออกมานิดหน่อย
ไม่ว่ายังไง ที่ไหน จุนโฮก็คือจุนโฮสินะ
“ที่พักเป็นไงบ้างล่ะ?”
[ก็สบายดีนะ อืม...นายไม่มีงานเหรอ? ถึงได้ว่างมาโทรหากันอย่างนี้]
จุนโฮเอ่ยถาม แปลกใจนิดหน่อยที่คนรักโทรมาหาเขาในเวลานี้ ทั้งๆที่เจ้าตัว
เป็นคนบอกเองว่าไม่ว่าง
“มีสิ...พอดีทีมงานเขาจัดแสง เตรียมงานอยู่น่ะ”
[เหรอ? เอ้อ ชาน...แค่นี้ก่อนนะ ขอไปจัดของก่อน แล้วจะโทรหานะ]
“อืม...”
แล้วปลายสายคู่สนทนาก็ถูกตัดไป ชานซองมองมือถือของตัวเองสักพักก่อนเก็บมัน
เข้าไปในกระเป๋ากางเกง จุนโฮไปถ่ายรายการเกมโชว์ที่ต่างประเทศ
เป็นรายการของเกาหลีนี่แหละ
เขาเองก็เคยไปถ่ายด้วยสองสามครั้ง เป็นรายการที่สนุกดีเหมือนกัน จุนโฮชอบมากเลยด้วย
เขาเองก็ชอบนะแต่มีอย่างหนึ่งที่ไม่ชอบเลย...เพื่อนร่วมงานของจุนโฮ
ก็เข้าใจนะว่าเพื่อนร่วมงาน ทุกอย่างที่แสดงออกมาทางทีวี มันก็แค่สิ่งที่ต้องทำ การกอด
การโอบ การปลอมใจ ก็ไม่ว่าอะไรหรอก ถ้ามัน...ไม่มากจนเกินไป
“นายน่ะคิดมาก”
แค่คุยเรื่องนี้ขึ้นมา มโนภาพคำพูดของจุนโฮก็ลอยเด่นชัดในความคิด จุนโฮไม่เป็นลองมาเป็นเขา
ไมรู้หรอก จะบอกว่า ฮวาง ชานซองขี้หึงก็ได้ เพราะทุกเรื่องที่เกี่ยวกับ อี จุนโฮ
เขาจะต้องจริงจังซะทุกครั้ง
ย้อนไปเมื่อสามวันที่แล้ว
“เป็นอะไรหรือจ๊ะ หมีขี้หงุดหงิด”
ร่างของจุนโฮโอบกอดเขาที่นั่งอยู่จากด้านหลัง พร้อมเอาคางเกยไหล่หนาๆของเขาไว้
เอ่ยถามอย่างอ้อนๆ เมื่อเห็นหน้าชานซองที่บูดเบี้ยวด้วยอารมณ์คุกกรุ่น
“นายเป็นอะไรเหรอ? นี่!!เรื่องนั้นน่ะฉันไม่ได้ตั้งใจนะ”
จุนโฮที่พอจะเดาออกว่าคนตัวหนานี่งอนเรื่องอะไรก็อธิบายให้ฟัง
“ฉันรู้ว่านายน่ะได้ตั้งใจ แต่คนพวกนั้นเขาคิดแบบนายรึไง?”
“นายไม่เชื่อใจฉันรึไง มันจะอะไรนักหนาก็แค่กอดกับเพื่อนร่วมงาน”
จุนโฮที่เริ่มหงุดหงิดใส่เพราะอีกคนไม่ยอมหายงอนสักที เรื่องนิดเดียวเล็กน้อยแค่นนี้
โมโหไปได้ ชานซอง...ไอหมีขี้หึง
ชานซองไม่ได้งอนจุนโฮหรอก แต่รู้สึกรำคาญตัวเองหงุดหงิดใจกับความรู้สึกที่ได้
ดูรายการนั้นอยู่ต่างหาก นั่นสินะจะอะไรนักหนาก็แค่กอดกับเพื่อนร่วมงาน
คนอื่นมากมายไม่เห็นเขาจะเกิดความรู้สึกหึงหวงอะไรแบบนี้
แต่กับคนพวกนี้ยิ่งเห็นยิ่งหึง ยิ่งอารมณ์ไม่ดี พาลจะหงุดหงิดไปทุกเรื่อง
ขอปิดตัวเองจากรายการกระชากอารมณ์นี้ดีกว่า
“จุนโฮ...โทรศัพท์ อ้ะ!!”
ชานซองที่เดินมาได้ยินเสียงโทรศัพท์ของอีกคน ก็เรียกให้มารับแต่สะดุดตากับชื่อที่โทรมา
“ขอบใจมากนะชาน..”
จุนโฮที่มาจากไหนไม่รู้คว้าโทรศัพท์ไปก่อนที่เขาจะกดรับเอง แล้วก็เดินหายไปคุยที่ระเบียงหน้าบ้าน
ถ้าเขาจำไม่ผิด เบอร์ที่โทรมาเมื่อกี้เป็นเบอร์หนึ่งผู้ร่วมงานของจุนโฮ ที่เรียกว่าสนิทกันเลยทีเดียว
แค่นี้ชานซองก็เกิดหงุดหงิดขึ้นมา
ทำไมเขาต้องโทรมา? มีเรื่องอะไรทำไมไม่คุยกันต่อหน้าเขา? ทำไม?
แค่ครู่เดียวคำถามมากมายก็พุดขึ้นมาจากสมองเขาอย่างกับดอกเห็ด
เสียงหัวเราะร่างเริงของจุนโฮดังออกมาจากทางระเบียง จุนโฮคุยกับใครคนนั้น
แล้วหัวเราะไปด้วย ทำไมหัวเราะซะดังขนาดนั้น เขาไม่เคยคุยโทรศัพท์กับจุนโฮแล้วคนตัวเล็ก
จะหัวเราะแบบนี้สักครั้งแม้ในยามปกติที่อยู่ด้วยกันจุนโฮก็ยังไม่ค่อยหัวเราะแบบเปิดเผยกับเขาสักเท่าไหร่
“ฮ่าๆ ขอบคุณมากนะ อื้ม ฝันดี”
เสียงสุดท้ายจบลงแล้วจุนโฮก็เดินกลับเข้ามา เจอหน้าชานซองที่ไม่สบอารมณ์ยืนอยู่
เขารู้แน่ชัดว่าเพราะอะไร หมีตัวใหญ่นี่ถึงได้อารมณ์บูดแบบนี้
“ชาน เป็นอะไรไปอีก”
“...”
“อ่ะ อีกแล้วเหรอ? เห้อ!! ไม่มีอะไรหรอกน่าแค่เขาโทรมาคุย ย้ำว่าวันมะรืนนี้ต้
งไปถ่ายรายการที่ต่างประเทศน่ะ”
“แล้วทำไมต้องหัวเราะด้วย”
“เอ้า!! ก็เขาเล่าเรื่องตลกให้ฟังก็เลยอดหัวเราะไม่ได้ ทำไมเดี๋ยวทำตัวเป็นหมีขี้หึงจัง”
“นายจะไปเมื่อไหร่?”
ชานซองเปลี่ยนเรื่องคุย แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำถามเมื่อครู่ จุนโฮเองก็ยิ้มๆก่อนเอ่ยตอบ
“อีกสามวัน ทำไม? จะตามไปดูด้วยมั๊ย?”
“ฉันติดงานน่ะ คงไปไม่ได้หรอก”
“อ้าว!!เสียดายแย่เลย ฉันกะว่า....ช่างมันเถอะ”
“บอกไว้ก่อนนะจุนโฮ ถึงฉันไม่ตามไป ยังไงฉันก็รู้อยู่ดีว่าตอนไหนนายทำอะไร ที่ไหน”
ชานซองเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ บ่งบอกว่าเขากำลังจะทำการจับผิดคนตัวเล็กอยู่
แต่ร่างเล็กก็ส่งยิ้มยั่วอารมณ์กลับไปเหมือนกัน ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า
“ยังไงพวกนักข่าว ปาปารัซซี่ หรือแม้แต่พี่ผู้จัดการ ก็ไม่ได้อยู่กับฉันตลอดหรอกนะ”
ยิ่งได้ยินคำยั่วยุจากปากจุนโฮ ชานซองก็ถึงกับตะลึง รู้หรอกน่าว่าคนตัวเล็กแกล้งพูดไปให้คิดมาก
แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆที่จะคิดตาม
“นี่!! อย่าบอกนะว่าจะไปอี๋อ๋อกับพวกนั้นตอนฉันไม่อยู่น่ะ”
ชานซองตะโกนไล่หลังจุนโฮที่เดินเข้าห้องไป การได้แกล้งยั่วอารมณ์ชานซองเป็นสิ่งที่จุนโฮชอบที่สุด
ขอสักนิดที่เห็นว่าชานซองแสดงอาการหึงหวง หรือตกใจที่เขาบอกว่าจะไปตีสนิทกับใครๆ
ไม่ได้อยากแกล้งหรอกนะ แต่การที่ได้เห็นอารมณ์แบบนั้นจากคนที่รักมันทำให้จุนโฮรู้สึกดี
ที่ยังรู้ว่าชานซองยังรักและเป็นห่วงกันอยู่ ไม่เคยคิดนอกใจเลยสักนิด
หลังจากนั้นก่อนวันที่จุนโฮจะต้องไปถ่ายรายการ ชานซองก็ทำตัวติดกับจุนโฮเป็นปาท่องโก๋
จนพวกพี่ๆในวงถึงกับออกอาการสงสัย ว่าทั้งสองเป็นอะไร
“ผมกำลังตามติดเพื่อตรวจสอบพฤติกรรมคนในโอวาสของผมน่ะสิครับ”
นั่นคือตำตอบที่พวกพี่ๆได้รับจากชานซอง
“พอแล้วน่า ฮวาง ชานซอง เลิกตามได้แล้ว งานตัวเองก็มีไปทำซะไป”
หนักเข้าจุนโฮถึงกับต้องเอ่ยบอก ตอนแรกก็ไม่คิดหรอกว่าไอ้หมีตัวโตมันจะจริงจังขนาดนี้
เห็นเมื่อก่อนก็แค่ทำงอน แล้วก็ให้เกี่ยวก้อยสัญญาว่าจะไม่คิด ไม่ทำ อย่างที่พูด
“ไม่ไป งานฉันเริ่มพรุ่งนี้ต่างหาก”
“ไม่ไปซ้อมเต้นอะไรมั่งเหรอ? มามัวจับผิดอะไรฉัน ไม่มีหรอกน่า”
จุนโฮพยายามที่จะเอ่ยบอกให้ชานซองเข้าใจ แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้
ตามติดต่อไป จนวันที่จุนโฮต้องออกเดินทาง ชานซองก็ขับรถมาส่งที่สถานีที่เป็นสถานที่นัดพบ
“ขอบใจนะ ไปล่ะ”
“เดี๋ยว!! สัญญามาก่อนว่าจะไม่นอกลู่นอกทาง”
ชานซองเอ่ยโดยไม่มองคนข้างหน้า ส่วนจุนโฮเองก็ยิ้มแก้มแทบปริเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“หึ!! หมีขี้หึง”
จุนโฮเดินเข้ามาหยิกแก้มของร่างสูงอย่างหมั่นไส้
“โอ๊ย!! เจ็บนะ อี จุนโฮ”
จุ๊บ!! จุนโฮเขย่งปลายเท้าเล็กน้อยกดริมฝีปากไปที่ริมฝีปากอีกคน เรียกสติของชานซองกลับมาที่เดิม
“อื้ม สัญญา”
แต่ก็ไม่ทันที่ชานซองจะได้พูดอะไร ร่างเล็กก็วิ่งห่างไปไกลซะแล้ว ฝากไว้ก่อนนะจุนโฮ มาทำกับเขาแบบนี้
กลับมาเมื่อไหร่ จะตอบแทนให้สาสมเลย
ย้อนกลับมาปัจจุบัน
ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ
จุนโฮคว้าโทรศัพท์มือถืออกมาดูเมื่อได้ยินเสียงข้อความ
[ตั้งใจทำงานนะ ขอโทษที่สอง สามวันที่ผ่านมาทำให้เหนื่อย
รีบกลับมานะ คิดถึง...]
คิดถึง...คิดถึง...คิดถึง...
จุนโฮยิ้มออกมาเมื่อได้อ่านมัน ไม่ต้องบอกว่าข้อความที่ถูกส่งมานี่เป็นของใคร
มีคนเดียวเท่านั้นแหละที่ทำให้เขายิ้มออกมาได้เมื่อเห็นข้อความแบบนี้
ฮวาง ชานซอง
“จุนโฮ!! ไปเหอะกำลังจะอัดรายการแล้ว”
“ครับ”
ร่างเล็กขานรับก่อน เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อผ้า วิ่งออกไปทำงานทันที
ด้านชานซอง
ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ
มือหนาหยิบมือถือขึ้นมาดูข้อความ ก่อนออกอาการยิ้มแก้มแทบแตกเหมือนกัน
[ขอบใจ คิดถึงนายเหมือนกัน]
อ่า...น่ารักจังจุนโฮ เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงหวงนาย รีบๆกลับมาล่ะ
คนของฉัน.....
Talk: ลั้นลานิดหน่อยกับฟิคชานโฮ
หายไปนานเลยแต่งแบบน่ารักๆ ให้อ่านกัน
(ได้ข่าวว่าแกมีสอบ)
เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ขอสบายใจกับโมเม้นเล็กกน้อย
ของคู่มักเน่เลิฟ ชาบูวววววววววววววววว
น่ารักเกินไปแล้ววววววววววววววววววววววววววววว
โอ๊ยยยย อ่านแล้วนั่งยิ้ม มีสอบเหมือนกันค่ะ แต่ก็ขออู้ซักหน่อย 5555555
อะไรอ่ะชาน...มีการขอ "เกี่ยวก้อย" กันด้วย โฮกกก นึกภาพมันสองคนเกี่ยวก้อยกัน.... น่ารักชิหายคร๊า!!!!! >//////< สาธุ ขอให้สิ่งนี้เกิดขึ้นจริง
น้องโฮดูร้ายนิดๆนะ... อิหมีก็ดูซื่อๆ... หึงแบบซื่อๆ แต่ไอซื่อๆนี่หึงแรงมาก -_- ถึงขั้นต้องตามประกบติดจุนโฮเลยทีเดียว
ชานซองมุมนี้ ดูเหมือนตัวจริงนะ... มันเป็นฟิคสั้นๆแต่มันก็มีอะไรที่เหมือนจริงเยอะอยู่ ประการแรก น้องโฮดูเจ้าเล่ห์นิดๆ (ตัวจริงก็แอบเจ้าเล่ห์จริงๆอ่ะแหล่ะน้องโฮอ่ะ 555) ประการที่สอง อิหมีดูมึนๆ หวงของ ดูเหมือนเด็ก แต่ความจริงก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้น ดูเหมือนเป็นคนไม่มีเหตุผลที่หึง แต่ความจริงแล้วมันมี (?) (งงมั้ยคะ 555)
ชอบประโยคนี้สุดใจขาดดิ้น
ไม่ได้อยากแกล้งหรอกนะ แต่การที่ได้เห็นอารมณ์แบบนั้นจากคนที่รักมันทำให้จุนโฮรู้สึกดี
ที่ยังรู้ว่าชานซองยังรักและเป็นห่วงกันอยู่ ไม่เคยคิดนอกใจเลยสักนิด
น่ารักกกกกกกกกกก แต่น้องโฮคะ สงสารอิหมีมันบ้างนะ น้องโฮรู้สึกดี แต่อีกคนมันเครียดจะตายจนกินกล้วยไม่ลงแล้วมั้งนั่น?
แอร๊~ น่ารักที่สุดดดดด
ขอบคุณที่แต่งฟิคน่ารักๆมาให้อ่านนะคะ
ปล. เพื่อนร่วมงานที่ว่านั่น...มินโฮ??
#1 By Palmira on 2010-08-01 13:07