Mhangmamo

Junho Part :

“เลิกกันเหรอ?”

“อืม”

“ไม่ไหวแล้วใช่ไหม?”

“นายก็คงเหมือนกัน”

“อืม”

“พรุ่งนี้ ฉันจะเก็บของออกไปนะนาย...ทำงานต่อเถอะ”

“.....”

“.....”

“จุนโฮ ฉันรักนายมากนะ”

“ฉันก็รักนาย ชานซอง”

เฮือก!!ฝันแบบเดิมอีกแล้ว ความฝันแสนร้ายกาจนั่นปลุกจุนโฮให้ตื่นกลางดึกทุกคืน

จบกันด้วยดีนี่ทำไมภาพเหล่านั้นถึงตามไปในความฝันด้วย

คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น...กี่วันกี่อาทิตย์แล้ว ที่ฝันถึงเรื่องแบบนี้

และทุกครั้งที่ตื่น เขาก็พบว่าตัวเองร้องไห้ด้วยก็เลือกทางแบบนี้เอง

จะร้องไห้ทำไม ถูกแล้วเมื่อไม่ไหวก็ควรหยุดอย่ายื้อให้เจ็บทั้งสองฝ่าย

“มีตติ้งที่มหาลัยเหรอ?ฉัน...ไม่แน่ใจว่าจะไปได้มั๊ยนะ? อืม บาย”

จุนโฮกดวางสายที่โทรมาหาเขาจัดมีตติ้งพบเพื่อนที่มหาลัย แบบนี้ชานคงจะไปด้วยสินะ

อยากไปเจอเขาจัง...แต่มันจะดีเหรอจุนโฮนายสองคนเลิกกันแล้วนะ

นั่นสิ เลิกกันแล้วจริงๆด้วย ไม่ใช่ความฝัน เราเลิกกันแล้ว...

น่าตลกดีที่เมื่อถูกถามถึงเรื่องที่ผมเลิกกับชานซองใครๆที่ได้ฟังเหตุผลก็มักจะบอกว่าไม่น่าเลิกกันเลย

บางคนคิดไกลกว่านั้น หาว่าผมถูกทิ้งบ้างล่ะชานไม่ใส่ใจผมบ้างล่ะ

ทั้งที่จริงแล้วน่าจะเป็นผมที่โดนพูดแบบนั้นมากกว่า เพราะผมเป็นคนที่เอ่ยขอเลิกก่อน

แล้วก็ผมอีกที่ไม่ค่อยใส่ใจชานซองแต่เราก็รักกัน ผมมีความสุขที่ได้มีเขาข้างกาย

รักของเราไม่หวือหวา ไม่น่าสนใจไม่มีอะไรพิเศษ ในวันสำคัญๆก็ไม่ของขวัญใดๆ

มีแต่ถ้อยคำที่บอกรักให้กันในวันสำคัญเท่านั้น

ผมขอร้องใครๆที่รู้เรื่องนี้อย่าถามถึงเหตุผลที่เลิกกัน เพราะเราสองคนไม่รู้จริงๆ

ไม่รู้ว่าทำไมถึงเลิกกันทั้งๆที่ยังรักกันอยู่แต่จะทำไงล่ะ? ยื้อยังไงก็คงไปไม่รอด

ผมไม่อยากให้ใครที่รู้คิดไปว่าชานซองทิ้งผมผมไม่อยากให้คิดแบบนั้น

เพราะมันไม่ใช่ และถ้าชานได้ยินเขาคงรู้สึกเสียใจแน่ๆแต่มีตติ้งนั่น ผมอยากไปจริงๆนะ

“เห้ย!! จุนโฮทำไมมาเอาป่านนี้?”

“จุนโฮ”

เสียงอื้ออึงมากมายรอบตัวผมทันทีที่ผมไปถึงงานตอนแรกก็คิดไว้ว่าจะไม่ไป

แต่อดไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกยังอยากเจอชานซองมันมีมากกว่าการควบคุมใดๆ

ในตัวผม มันรุนแรงจนผมไม่สามารถห้ามมันได้

“อืม ขอโทษนะที่มาเอาป่านนี้ เพิ่งเลิกงานน่ะ”

ผมโกหก ผมรีบนั่งแท็กซี่มาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหน

ระหว่างนั่งรถมาใจผมมันคอยบอกว่าเขาต้องไม่ไปก่อน เขายังอยู่ผมคงได้เห็นเขาซ้ำไปซ้ำมา

“ชานซองอยู่มั๊ย?”

“หา? อะ อืม ทางนั้น”

ผมถามเพื่อนของชานซอง เขาตอบรับก่อนผายมือไปผมเห็นเขาแล้วแม้ว่าจากไกลๆก็ตาม

“ชานซอง”

คนถูกเรียกก็หัวหน้ามามองแม้ว่าแวบเดียวที่เห็นผมก็รู้ว่าเขาตกใจ

ผมข้าไปนั่งคุยกับเขาพยายามทำตัวเองให้ปกติที่สุด ผมไม่อยากให้เรารู้สึกเข้าหน้ากันไม่ติด

เมื่อเลิกกันไปผมทำใจยอมรับความสูญเสียแบบนั้นไม่ได้

ผมเคยเห็นคู่ที่เลิกกันไปทั้งสองไม่เคยพูดกันอีกเลยหลังจากนั้น แต่ผมไม่อยากให้

มันเกิดขึ้นกับคู่ผม แม้จะไม่สนิทใจ ก็อยากให้เมื่อเจอหน้ากันทักทายกันบ้างก็เท่านั้น

“ดูแลตัวเองหน่อยสินายเป็นอย่างนี้ทุกที”

 อืมขอบคุณนะชานซองที่ยังคงแสดงความเป็นห่วงกันอยู่

ฉันอยากได้ยินคำแบบนี้แหละคำที่ยังแสดงว่านายยังเป็นห่วงฉันอยู่

แม้จะไม่มีผลอะไรต่อเราแล้วแต่ก็ยังรู้สึกดีที่นายเป็นห่วง

“ให้ฉันไปส่งมั๊ย?”

ผมเงียบนิดหนึ่งก่อนตอบตกลง  ขอโอกาสครั้งสุดท้ายที่จะได้ร่วมทางกับเขา

ผมเอ่ยถามเรื่องที่เราเลิกกันโชคดีที่ไม่มีใครเข้าใจผิด คิดว่าชานเห็นคนทิ้งผม

หลังจากการพูดถึงเรื่องนั้น บรรยากาศน่าอึดอัดก็ครอบงำเงียบ..มันเงียบจริงๆ

จนมาถึงบ้านผม เร็วจัง...อยากย้ายไปอยู่ไกลๆกว่านี้จะได้นั่งต่อกับเขาอีกสักหน่อย

“ขอบใจนะชานซอง”

ผมยิ้มให้ชาน ยิ้มที่ผมคิดว่าเขาคงชอบรอยยิ้มมันสามารถซ่อนทุกสิ่งได้จริงๆ

เขาเองก็ยิ้มตอบกลับมา อ่า...แค่นี้แหละพอแล้วจุนโฮ

วันนี้กวนเขามากพอแล้ว ผมหันหลังกลับแล้วเดินเข้าบ้านทันทีไม่อยากหันไปมองอีก

กลัวใจตัวเองกลัวปากมันจะอ้อนขอกลับมาเป็นเหมือนเดิม กลัวทำเขาลำบากใจ

แต่ก็ไม่อยากปล่อยมือไป ผมทรุดนั่งหน้าประตูชานไปแล้ว แต่ผมยังอยู่

ฮึก!!!น้ำตาไหลอีกแล้ว หมดแรงจะกลั้นมันไว้แล้ว

“นายก็เป็นแบบนี้ทุกที ฉันคิดไว้ไม่ผิดเลย”

“ชานนนนนน”

“อืม”

เขากลับมา ชานกลับมากลับมาหาผมผมโผเข้ากอดตัวตรงหน้าอย่างหมดแรง

ซบลงบนบ่าแกร่งร้องไห้อย่างสุดฝืนมีเพียงมืออุ่นที่ลูบหลังปลอบประโลม

“ถ้าเลิกกันแล้วนายเป็นแบบนี้ ฉันขอกลับไปเป็นเหมือนเดิมดีกว่า”

“ไม่!” ผมท้วงไม่อยากให้เขาต้องมารับผิดชอบมันอีก

“ฉันไม่สน ในเมื่อนายโผเข้ามาในอ้อมกอดฉันเองนายไม่มีทางเลือก

นอกจากอยู่กับฉันต่อให้นายจะเอ่ยบอกเลิกกี่ครั้งฉันก็ไม่สน จุนโฮ...นายต้องอยู่กับฉัน”

“ชาน ฮือออออ ชาน”

หัวสมองผมโล่งไปหมด ทำได้แค่กอดคนตรงหน้าไว้แน่นกลัวมันจะเป็นแค่ฝัน

“ฉันรักนาย ชานซอง”

ผมพูดจบก็ประกบจูบร่างสูงตรงหน้าทันทีชานดุจะตกใจแต่ก็ยอมไหวเอนไปจูบนั้น

เราสองคนจูบกันโดยไม่มีใครจะละจากจูบไปก่อนจูบด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี

ก่อนที่ผมจะหมดแรงไปชานซองก็เป็นฝ่ายถอนจูบออกมาก่อน

“นายจะเอาให้ถึงตายเลยรึไง”

ชานบ่นอุบ แต่ผมแค่ยิ้มยิ้มทั้งหน้ายิ้มความรู้สึก จนคนตัวโตก็ยิ้มออกมาเหมือนกัน

แล้วยกมือขึ้นขยี้เส้นผมของผมไปมาก่อนดึงเข้าไปกอดอีกที

“รักนายจัง อี จุนโฮ”  

End’ part.

จบไปกับตอนช๊อตสั้นๆ ของชานโฮ

ตอนแรกก็ว่าจะเอาให้ดราม่า

แต่...สงสารคู่มักเน่ (ได้ข่าวว่าเรื่องแก ดราม่าตลอด)

เลยหักมุมจบแบบซึ้งๆ ให้หมีมันกลับมาขอรักจากโฮ

คึคึ แต่งไปก็คิดไป หมีนี่มันสุดยอดจริงๆ

(ออกอาการ เพ้อกับฟิคตัวเอง)