[Fic] Schizophrenic love Chapter 2.
posted on 24 Jun 2010 23:23 by mhang26 in Long-fiction
Chapter 2
ผ่านมาสามวันแล้วแต่การบำบัดเด็กหนุ่มคนนี้ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย
เขาไม่กิน ไม่นอน เอาแต่อาละวาดไปทั่วจนตอนนี้
ชานซองไม่สามารถให้เขาอยู่กับผู้ป่วยคนอื่นได้แล้ว
จึงจำเป็นที่จะต้อง ย้ายไปอยู่ห้องเดี่ยว ชานซองไม่อยากทำ
ไม่อยากให้เด็กคนนี้ต้องถูกกักไว้ในห้องเดี่ยวและมัดมือมัดเท้าแบบนี้ จะทำไงล่ะ?
“เห้อ!! “ เสียงถอนหายใจของเขาดังแทบจะได้ยินกันทั้งห้อง
“เป็นอะไร ฮวาง ชานซอง?” หมอคุณ ที่เดินเปิดประตูเข้ามา เอ่ยถาม หึ!!ท่าทางจะมีเรื่องกลุ้ม
“นิชคุณ”
“อื้ม ฉันเอง ว่าไงเป็นอะไรถอนหายใจซะดังเชียว”
“เปล่า!!” ชานซองตีหน้านิ่งปฏิเสธ ตลอดแหละน่าเป็นอย่างนี้ทุกที
แต่นิชคุณกลับส่งยิ้มจิตๆไปให้ เขาเกลียด...ชานซองเกลียดรอยยิ้มที่เหมือนคนโรคจิตของ
นิชคุณมาก มันเหมือนพวกที่เป็นอาการทางจิตร้ายแรง เห็นแล้วขนลุกชะมัด
“เลิกยิ้มอย่างนั้นสักทีแกเป็นหมอรักษานะทำตัวเหมือนคนป่วยโรคจิตไปได้”
ชานซองสุดจะทน เลยเหวี่ยงใส่คนตรงหน้า แต่นิชคุณไม่สะท้านหรอก
กลับชอบให้ด่าแบบนี้ด้วยซ้ำ เพราะคนส่วนมากชอบรอยยิ้มแบบนี้ของเขา
แล้วบอกว่าดูน่ารักดี ซึ่งเขาไม่ชอบ...
“เกี่ยวอะไรกับเด็กจิตนั่นรึเปล่า?”
คำถามของเพื่อนหมอทำเอาชานซองสะอึก มันจะรู้ใจเขามากเกินไปรึเปล่านิชคุณ
“ห้าๆ นึกไว้แล้ว ติดใจมากใช่ม้า ถึงได้เอามาคิดจนปวดหัวแบบนี้”
คนถามหัวเราะใส่ทันทีที่ชานซองใช้หางตามองเขา
“ไปให้พ้น” โหมดดาร์กอีกแล้วสิ ว้า!!น่าเบื่อจังกะจะมาคุยซักหน่อย
ออกปากไล่แบบไม่ใยดีใส่ซะงั้น
“ไปก็ได้ แต่มีอะไรก็บอกได้นะ หึหึ รับปรึกษาปัญหาของนายโดยเฉพาะ”
นิชคุณเดินออกมาจากห้องนั้นแล้ว ชานซองโหมดนี้น่าเบื่อจังแต่เขาก็ไม่กล้าอยู่หรอก
ก็แหมเกิดอารมณ์ ระเบิดขึ้นมาเขาคนเดียวเอาไม่อยู่แน่นอน
“จะไปไหนดีล่ะ เฮ้อ!!”
นิชคุณเอ่ยอย่างเซ็งๆ ระหว่างเดินไปตามทาง ชานซองก็ยังคงเป็นชานซองคนเดิมอยู่วันยังค่ำ
น่าเบื่อจริงๆ เด็กคนนั้นคงถูกใจชานซองมากเจ้าตัวถึงได้เก็บมาเครียดแบบนี้
แม้จะได้เห็นเพื่อนตัวเองทำหน้าย่นยับบ่อยๆแต่ว่าความรู้สึกไม่เหมือนกับเรื่องเด็กนั่นแน่นอน
หมอจิตเวชจะชอบคนบ้า? ฮ่าๆ คิดแล้วก็ขำจะเป็นไปได้เร้อออออ
นิชคุณอมยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง สายตาที่มองไปเรื่อยๆตามทางก็สะดุด
กับร่างเล็กๆไกลๆ เอ๋!!เด็กที่ไหนนะ ถึงเดินมาแถวนี้
พยาบาลที่นี่ไม่ได้ดูเลยรึไง ถึงได้ปล่อยเด็กให้มาเดินเล่นแถวนี้?
นิชคุณเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูหน้าเด็กคนนั้น
“หวัดดีจ๊ะ เด็กน้อยมาหาใครเหรอ?”
ร่างสูงที่ถามพร้อมหว่านรอยยิ้มของคนปกติไปให้
“คือ...คือ ผมมาหาป้านะครับ”
เอ๋!! ไม่ใช่เด็กนี่หน่า ทำไมเมื่อกี้....หึหึ น่ารักดีนี่ น่าสนใจจัง
“ป้าเหรอ? แล้วอยู่แผนกไหนล่ะ?”
ตัวเล็กจัง เตี้ยกว่าเขาหลายเซ็นอยู่นะเนี่ยะ ว้าว!!แล้วนั่นแก้มเหรอ?ใช่แก้มจริงๆน่ะเหรอ
ทำไมๆ มันถึงได้แดงและอูมขนาดนั้น คิคิ อยากจับเล่นจัง...
“คือ ป้าผมเป็นป่วยน่ะครับ”
“ครับ คนมาที่นี่ก็ต้องป่วยอยู่แล้ว...แต่ว่าป้านายป่วยเป็นอะไรล่ะ?”
น่ารักจัง แก้มนั้นทำไมมันแดงเรื่อยๆล่ะ มันจะแตกมั๊ยนะ?ถ้าเอานิ้วไปจิ้มแล้ว
มันจะแตกมั๊ย? ฮ่าๆๆๆ น่าสนใจๆ
“ป้าผม...แกป่วยทางจิตน่ะครับ คุณหมอช่วย..”
“มาทางนี้สิ หึหึ เดินตามมานะ”
นิชคุณหันหลังกลับไปทางเดิมที่เพิ่งผ่านมาก่อนออกเดินนำคนตัวเล็กนี่ไปตามทาง
“แผนกผู้ป่วยทางจิตอยู่ทางนี้ เดินไปสอบถามสิ”
“ขอบคุณครับ” คนตัวเล็กส่งยิ้มมาให้
อ่า...จะแตกมั๊ยนะ? เป็นความคิดแวบแรกที่เห็นรอยยิ้มนั่นก่อนจะส่งยิ้มไปให้เช่นเดียวกัน
แล้วก็ปล่อยให้เด็กคนนั้นเดินผ่านไป...เอ้า!!เขาลืมถามชื่อล่ะ แต่ช่างเถอะ!!
เพราะยังไงก็คงได้เจอกันอีก
‘เด็กน้อยแก้มอูมๆสีแดง’
ฟิคตอนสอง เพื่อแฟนพี่คุณ
สั้นไปนิดดดดด
กำลังคิดว่า พี่คุณนี่แต่งออกมาจิตไปมั๊ย?
ดูท่าทางแล้วจะหนักกว่าเพื่อน
คึคึ ^^
#1 By hip2dapo on 2010-06-25 00:20