[SF] Because...you
posted on 18 Jun 2010 12:58 by mhang26 in Shot-fic
Title :: Because...you
Author's Name :: Mhangmamo
Pairing :: Chansoung X Junho
Rate :: PG - 15
ไม่เอาอีกแล้ว
ไม่อยากทนอีกแล้ว อี จุนโฮ พอเหอะพอได้แล้ว ไม่ทรมานมั่งรึไง?
ไม่เห็นบ้างรึไงว่าคนตรงหน้าแสดงออกว่าเกลียด ว่าขยะแขยงมากแค่ไหน
ยังจะทนอีกเหรอ? แค่คำว่ารักก็ยอมฝืน ยอมทนให้คนนั้นข่มแหงได้เหรอ?
คิดสิคิด ฮวาง ชานซองเขาไม่เอาหัวแกแล้ว ยังจะทนอีกทำไม โง่จริงๆอีจุนโฮ...
“ชาน...อยากกินอะไรมั๊ย?”
อี จุนโฮเดินไปหาคนตัวโตที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
จนแทบไม่มีเสียงแต่แค่การถูกมองกลับมาด้วยสายตาดุดันจากคนที่นั่งอยู่ก็ทำเอาจุนโฮ
จะละลายหายไปกับอากาศซะเดี๋ยวนั้น...กลัวจัง กลัวสายตาแบบนี้ที่สุดเลย
“ไม่เอา” เป็นการจบประโยคสนทนาของเขาแล้วสินะไม่เอา...นี่เป็นคำพูดคำแรกในรอบวันนี้
ที่ชานซองเอ่ยกับเขาและอย่าได้หวังว่าคนที่นั่งตรงนี้จะพูดอะไรกับเขาอีก ไม่มีแล้ว
จุนโฮได้แต่จำใจเดินกลับที่ครัว ชานซองไม่อยากกินข้าวกับเขาไม่อยากพูดกับเขา
ชานซองมาที่นี่เพื่ออะไร... หึ!!ทำไมเขาจะไม่รู้ ‘จบ’สินะ ต้องการจะจบเรื่องนี้แล้วใช่ไหม
การที่ต้องมาอยู่กับเขา เป็นการทรมานมากสินะ
“นี่!! จะว่างเมื่อไหร่?”
เสียงทุ้มที่เอ่ยถามตามหลังมา ทำเอาจุนโฮอยากจะปิดหูตัวเองเสียงจริง
“ขะ ขอโทษนะ พอดีเดี๋ยวต้องออกไปข้างนอก ชานอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?”
คนตัวเล็กกล้ำกลืนปฏิเสธไปอีกครั้ง อยากคุย อยากเห็นหน้าอยากเป็นเหมือนเมื่อก่อน
แต่ไม่ได้ ตอนนี้...เขายังไม่พร้อม ไม่เคยพร้อมกับอะไรแบบนี้ทั้งนั้น
“เลิกหนีเถอะ อีจุนโฮ”
“ถึงเวลาแล้ว...ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ”
จุนโฮที่กำลังเอี้ยวตัวกลับเพื่อหนีออกจากชานซองแต่ถูกคนต้องหน้าคว้าตัวไว้แน่น
หันหน้าให้มาสบตากับตัวเอง
“อี จุนโฮ!!” เสียงตะโกนก้องกังวานในหู แต่คนตัวเล็กกลับยกสองมือปิดมันเหมือนกับว่า
ปิดไปแล้วมันจะไม่ได้ยิน...
“เลิกทำเหมือนเด็กหนีปัญหาได้แล้ว!! ฟังฉันสิ!!”
ชานซองพยายามพูดเสียงดังเพื่อเรียกให้คนตรงหน้ามีสติ สนใจที่จะฟังมัน
ไม่ใช่หนีทุกอย่างเพียงแค่ทำเป็นปิดหูไม่ได้ยินแบบนี้
“ไม่!! ขอร้องนะ ชาน ฉันขอร้องอย่าพูด...อย่าพูด”
น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไปกลับมาคลอที่ตาอีกครั้ง จุนโฮร้องไห้ร้องไห้ทั้งๆที่ชานซอง
ยังไม่ได้พูดอะไร แต่เขารู้..จุนโฮรู้เต็มอกว่าคนตรงหน้าจะพูดเรื่องอะไร
เขาไม่อยากได้ยิน ไม่เลย..ทุกครั้งที่ชานซองจะพูดเขาก็หาเรื่องที่จะไม่ฟังมันทุกครั้งไป
ตอนแรกชานซองก็ไม่ว่าอะไร แต่สองสามครั้งหลัง จุนโฮก็ทำแบบนี้อีก มันชักจะรำคาญ
“ไม่...ขอร้อง ฉันขอร้อง ฮึก!!”จุนโฮนั่งพร่ำว่าขอร้องซ้ำไปซ้ำมาและร้องไห้เหมือนคนไม่มีสติ
“เลิกงี่เง่าสักที จากนี้ฉันจะไม่มาอีกแล้ว เราจะจบกันแค่นี้”
ชานซองเมื่อพูดเรื่องตัวเองจบก็หมุนตัวจะเดินออกจากห้องไปแต่ก็ถูกอีกคนรั้งไว้
ซบหน้าร้องไห้อยู่บนหลังของเขา
“ชาน...อย่าไป ขอร้อง อย่าไป”
จุนโฮทำได้แค่ขอร้อง ขอร้องทั้งๆที่รู้ว่าชานซองไม่มีทางเปลี่ยนใจ
คนตัวโต พยายามแกะมือเขาออกจากตัว ยิ่งรั้งไว้ชานซองยิ่งหนีออกห่าง
จนในที่สุดสองมือที่เริ่มอ่อนล้าก็หลุดออกจากเอวร่างสูงลงไปกองกับพื้น ร้องไห้โฮ
“อย่าไป...ฮึกๆ ชาน”
เป็นการขอครั้งสุดท้ายที่ชานซองได้ยิน เขาออกไปแล้ว และจะไม่กลับมาอีกแล้ว
ไม่มีอีกแล้ว ชานซอง จุนโฮ จากนี้คงเหลือแค่เขา อี จุนโฮ เพียงลำพัง
[ขอโทษค่ะ หมายเลขนี้งดให้บริการ...]
เสียงตอบรับปลายสาย ทำเอาจุนโฮอยากจะร้องไห้อีกรอบ
เปลี่ยนเบอร์หนีเขาเลยเหรอชาน ทำไมถึงทำกันขนาดนี้จะไม่ให้เขาได้ยินแม้แต่เสียงเลยเหรอ?
“ฮึก!! สมน้ำหน้า อี จุนโฮ โง่!! โง่ๆๆๆ!!”
จุนโฮใช้มือทุบไปตามร่างกายของตัวเอง พร้อมก่นด่าไปด้วย เจ็บอีกสิ เอาให้ตายไปเลย
โง่อย่างแก อยู่ไปก็รกโลก ฮึก! เขาไม่กลับมาแล้วก็ยังรอ ถึงกับเปลี่ยนเบอร์หนี
ก็ยังมีความหวังว่าเขาจะโทรมา ในโลกนี้ คงหาคนโง่ที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
“ไปตายซะ!! ตายซะ!! ฮือๆๆ ไอ้โง่ ไอ้โง่จุนโฮ”
มีดเงินวาวสะท้องแสงไฟ มือเล็กกำมันแน่น ชูแขนอีกข้างที่ว่างขึ้นมา
แล้วกดมีดลงไปที่ข้อมือขาว หยดเลือดไหลซึมออกมาตามรอยกรีดแล้วเริ่มไหลมากเรื่อยๆ
เหมือนสายน้ำตาของเจ้าของร่าง ที่นั่งร้องไห้จนตัวโยน
ยิ่งร้องเลือดยิ่งไหล ร่างบางเริ่มอ่อนแรงฟุบลงบนพื้นเย็นแม้สติสุดท้ายก่อนตาคู่เล็กที่
อดีตคนรักบอกว่าเป็นดวงตาที่เขาชอบที่สุดจะปิดลง ก็ยังเห็นเป็นคนๆนั้น
“ชานซอง...”
ริมฝีปากที่เอ่ยออกมาเป็นเสียงสุดท้ายก็ยังเป็นชื่อของคนที่รัก
เขาคงใกล้จะตายแล้วสินะ ถึงได้เห็นชานซอง...ก็ยังดีครั้งสุดท้ายของชีวิต
เป็น ฮวาง ชานซองที่รักมากก็พอแล้ว
ในภาพความฝัน แม้ตอนที่เขาตายก็ยังเห็นฮวาง ชานซอง เป็นภาพของเขากับชานซอง
ที่กอดกัน เดินจับมือกัน อยู่ด้วยกัน ยิ่งเห็นยิ่งเจ็บ พระเจ้าครับ
ถ้าหาก...ถ้าหากผมไม่ตายขอให้ผมลืมความเจ็บปวดนี้ได้ไหมลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเขา
อยากลืม...อยากลืม
ร่างสูงยืนหน้าห้องฉุกเฉิน ตามเสื้อผ้าเต็มไปด้วยสีแดงจากเลือดของใครบางคนในห้องนั้น
อี จุนโฮ คนโง่...ถ้าเขาไม่นึกเอะใจกลับไปหาคนตัวเล็กอีกครั้งก็คง...
ฮึ่ย!!บ้า บ้าที่สุด เขาบ้าที่สุด ไม่เคยสักครั้งสินะที่จะตัดใจเลิกกับคนตัวเล็กได้จริงๆ
แม้จะเปลี่ยนเบอร์แต่ก็ยังเป็นห่วงว่าจุนโฮจะโทรมาหามั๊ย?
ถ้าคนตัวเล็กโทรมาแล้วเห็นว่าเขาเปลี่ยนเบอร์จุนโฮจะร้องไห้หนักแค่ไหน
เพราะเหตุผลที่ว่าเขาเสเพลเกินกว่าที่จะให้ใครรักได้จึงยอม
ยอมกัดฟันทนเลิกกับคนตัวเล็ก แต่ถ้ารู้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น เขาจะไม่เลิก ไม่เด็ดขาด
พระเจ้าครับ...ขอให้เขาปลอดภัยด้วย
ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกมา พร้องกับร่างกาวน์ชุดสีขาวชานซองเดินเข้าไปหาทันที
“เป็นไงบ้างครับหมอ”
“เสียเลือดมากนะครับ ขอรอดูอาการอีกสักคืน”
หมอไปแล้ว แต่ชานซองยังยืนนิ่งอยู่ นิ่งเพราะไม่รู้จะแสดงอาการอะไรออกมา
ดีใจที่จุนโฮยังไม่ตาย และก็หวั่นใจกับคำพูดของหมอเมื่อกี้
“จุนโฮ...จุนโฮ ตื่นเถอะ ตื่นได้แล้ว”
ใคร? ใครเรียกผม ไม่!! กำลังสนุกเลย ที่นี่สวยจัง
“ตื่นได้แล้วจุนโฮ”
น่ารำคาญชะมัด!! ใครน่ะ ออกมานะ!!
“ฉันอยู่นี่ มาสิ...มาหาฉันเร็ว มาเร็วจุนโฮ”
ไปแน่ รอหน่อยสิ นี่!! ทำไมก้าวไวขนาดนั้นนะ นายเป็นใครกัน
“ฉันเอง ชานซอง ฉันเองจุนโฮ”
ชานซอง? ชานซองใครเหรอ? เขาเป็นใครเหรอ?
ดวงตาเล็กเปิดขึ้นรับแสงแดดยามเช้าเป็นครั้งแรกหลังจากที่เข้าโรงพยาบาลมา
ก่อนหรี่ตาลงเพราะไม่อาจต้านแสงแดดได้
“หมอครับ จุนโฮฟื้นแล้ว”
สักพักหมอและพยาบาลก็กรูกันมาที่เตียง หมอตรวจความดัน การเต้นของหัวใจ
ทุกอย่างมันปกติ แต่....
“เกิดอะไรขึ้นครับหมอ?” ชานซองถามทันที
“ผมว่า...ลองเรียกจิตเวชมาดูก่อนนะครับ”
ตลอดการรอตรวจชานซองสังเกตว่าจุนโฮมักจะนั่งเฉยๆ ไม่พูดไม่คุย
มักมองออกไปข้างนอกหน้าต่างบางครั้งก็หลุดยิ้มขึ้นมาเฉยๆ เขากลัว..กลัวจนไม่กล้ามอง
กลัวมันจะเป็นจริงอย่างที่คิดเขาคงรู้สึกผิดไปตลอดแน่ถ้าเกิดเรื่องบ้าแบบนั้น
“ผมว่า..ต้องพาเขาไปรักษานะครับ นี่แค่อาการเริ่มต้นต้องรีบบำบัดก่อนที่จะร้ายแรงไปมากกว่านี้
แค่ได้ยินก็เหมือนฟ้าฝ่ากลางใจเขา หมดแรงที่จะยืนด้วยตัวเอง
น้ำตาไหลลงมาอย่าไม่ปกปิด เขามันเลว และโง่มาก
นี่เขาทำให้อะไรๆมันร้ายแรงจนส่งผลต่อคนที่รักไปแล้ว จุนโฮ...ฉันขอโทษ
พระเจ้าครับ...ถ้าหากผมไม่ตายขอให้ผมลืมคนนั้นได้ไหมครับ
ขอให้ผมบ้าไปเลยก็ได้ ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่เหมือนกับขาดอะไรไป
ขอให้ผมไม่ต้องคิดอะไร มีความสุขในโลกจินตนาการของผม ขอเถอะครับ...
END.
one shot สั้นๆ(?) และจบแบบอึนๆ
เอามาเรียกน้ำย่อยตับ คึคึ
ช่วงนี่เจอแต่คนดราม่าเข้าใส่ เลยแต่งฟิคดราม่าซะเลย
อาจจะงงๆ เพราะคนแต่งก็งงๆ เหมือนกัน
ห้าๆ ไร้สาระไปวันๆจริงๆ
แล้วคือแบบ โอย โล่งใจที่ชานไม่ได้เลิกกับโฮเพราะหมดรัก แต่มันเป็นอะไรที่งี่เง่ามาก โฮร้องห่มร้องไห้ขนาดนั้นอะแบบ ชานจะเลวไงโฮก็รักอยู่ดีนั่นแหละ -*-
ช็อคที่สุดคือโฮบ้า -*-
=_________=
ช็อค 555555 นั่งนิ่งเป็นหิน ฮรากกกก
หายไวๆนะโฮนะะะ แต่จบแบบนี้ ปวดตับบบบบบ โฮกกก
ชอบมั่กเลยค่ะะะ *3*
#1 By yogurt on 2010-06-18 17:46