[Fic]Tear of love…[ChanHoJae] part 1
posted on 14 Jun 2010 16:01 by mhang26 in Long-fiction
PART 1
Chansoung talk:
คุณเคยแอบรักใครบ้างไหมครับรักทั้งๆที่เค้าคนนั้นไม่เห็นเราอยู่ในสายตา
ผมกำลังประสบกับมันอยู่เลย มันเป็นมาตั้งนานแล้ว
ตั้งแต่ที่ผมได้ย้ายมาอยู่กับคนคนนี้ คนที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง
ทั้งแววตาและใบหน้าของเขาก็ยังคงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม
ผมชอบรอยยิ้มนั้นมาก มากซะจนอยากได้มาเป็นของตัวเอง
เวลาได้อยู่ใกล้ๆเขา ผมก็จะมีรอยยิ้มทันที ผมไม่สามารถปิดบัง
รอยยิ้มของตัวเองแสร้งทำเคร่งขรึมเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ได้เลย
จุนโฮ...นายจะรู้บ้างมั๊ย? ว่าฉันคิดกับนายเกินกว่าเพื่อนไปแล้ว
“ฮวาง ชานซอง นี่!! เห้ย!! เป็นอะไรน่ะ เหม่อไปไหน”
เสียงคนข้างๆเรียกสติที่หลุดลอยไปของผมให้ตื่นขึ้น
“อ่อ...มีเรื่องให้คิดน่ะ” ผมตอบไปส่งๆ
“เรื่องที่นายจะไปแข่งขันวิชาการนั่นน่ะเหรอ?”
จุนโฮหันมาถามผมอย่างเป็นห่วง มันจะดีแค่ไหนนะจุนโฮ
ถ้าความปรารถนาดีของนาย เป็นความรู้สึกที่มากกว่าเพื่อนกับฉัน
“หือ..อืม นิดหน่อยน่ะ”
เมื่อพูดถึงเรื่องแข่งวิชาการนี่ก็พลอยทำให้ผมคิดหนักไปด้วย
ตั้งอาทิตย์นึงแน่ะที่ผมไม่อยู่ไม่ได้เจอหน้าเปื้อนรอยยิ้มนี่ตั้งอาทิตย์นึง
สำหรับผมแค่วันเดียวที่ไม่เจอก็ทำให้ผมจะคลั่งตายอยู่แล้ว
เห้อ!! นี่ตั้งเป็นอาทิตย์ ผมจะเอาสมาธิที่ไหนไปแข่งให้ชนะล่ะยิ่งคิดยิ่งปวดหัว
“นายไม่ต้องห่วงไปหรอก เดี๋ยวเรื่องงาน ฉันจะช่วยนายเอง
รับรองว่าเมื่อนายกลับมาปุ๊บ ทั้งแลคเชอร์และงานก็ออกมาเรียยนร้อย”
จุนโฮพูดออดมาก่อนส่งยิ้มที่หน้ามาให้ น่ารักอีกแล้วนะ
อย่าทำให้ฉันหวั่นไหวบ่อยนักสิ
“อะ อื้มขอบใจ” ผมเอ่ยขอบคุณก่อนรีบหันหน้าไปอีทาง
เพื่อปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเองไว้
“หมีชายเขินแล้วน่ารักน่ะ” จุนโฮที่แอบสังเกตเห็น
ยิ้มล้อใส่ผมก่อนยกมือขึ้นมาลูบหัว นั่นยิ่งทำให้ผมเขินเข้าไปใหญ่
วันรุ่งขึ้น
ผมที่ตื่นแล้วกำลังจัดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับการเดินทางเย็นนี้
“ฮ้าววววว นี่เตรียมของเสร็จแล้วเหรอ?”
ร่างเล็กที่เพิ่งตื่นเดินเข้ามาถามผมก่อนนั่งยองข้างผม
“อืม ใกล้แล้วล่ะ”
แล้วเสื้อตัวสุดท้ายก็ถูกพับใส่กระเป๋าเป้เรียบร้อย
“ฉันคงไปส่งนายไม่ได้นะ เย็นนี้”ร่างเล็กเอ่ยด้วยเสียงที่เบากว่าเดิมเล็กน้อย
จุนโฮเป็นพวกจริงจัง และแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากเกินไป
นี่เป็นทั้งข้อดีและข้อเสียเลยก็ว่าได้
“ไม่เป็นไรหรอกน่า เรื่องแค่นี้ ไม่...!!”
ฉับพลับผมก็ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อคนตรงหน้า กอดผมไว้
“ฉันขอให้นายชนะแล้วกันนะ ฉันคงทำได้แค่นี้ สู้ๆนะชานซอง”
จุนโฮคลายกอดผมออกทันที ก่อนลุกขึ้นเดินไปทางห้องครัว
แม้เป็นแค่เสี้ยววินาที แต่กอดเมื่อกี้ก็ทำผมใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะได้เลย
กำลังใจมาแบบนี้ ฉันจะชนะทุกการแข่งขันให้ได้ เพื่อนายนะจุนโฮ
Junho talk:
เห้อ!! เซ็งจัง หมีชานไม่อยู่แบบนี้ผมก็เหงาเหมือนกันนะ
ปกติเวลาจะไปไหน ชานซองก็จะไปด้วยตลอด แต่ก็นะ เหงาที่ไม่มีเพื่อน
คุยแบบนี้ จะหาอะไรทำดีล่ะ ลีจุนโฮ
ระหว่างที่ผมนั่ง นอน เอกเขนกอยู่นั้น เสียงกริ่งก็ดังขึ้น
เอ๋!!ใครนะ ผมเดินออกไปเปิดประตูเพื่อดูว่าเป็นใคร
“เอ่อ...ซะ สวัสดี คับ”
น้ำเสียงที่ฟังดูเพี้ยนๆ ดังออกมาจากชายตรงหน้า
“??”
“เอ่อ!! Excuse me? Can you speak English?”
จะบ้าตาย ลูกครึ่งเหรอเนี่ยะ อังกฤษเรามันก็งูๆปลาๆ ทำไงดีว่ะไอ้หมีชานไม่อยู่ด้วย
“อะ เอ่อออ” กำเวรรรรรรรรรรรรรรรร T^Tนุ้งโฮอยากตายยยยยย
“อะไรกัน โฮน้อยจำกันไม่ได้แล้วเหรอ?”
คนตรงหน้าเค้ารู้จักชื่อผมด้วยครับ ว่าแต่หน้าคุ้นๆอยู่นะ
“พี่แอบเสียใจนะ จำพี่ชายเพื่อนตัวเองไม่ได้เหรอ?”
“พี่เจย์?”
เป็นเพียงชื่อเดียวในสมองผมที่คิดออก คนตรงหน้าก็ยิ้มตอบกลับมา
ผมดีใจมากมายโผเข้ากอดเต็มๆ ทำเอาเกือบล้มแน่ะ
“ไม่ได้เจอกันแค่สามสี่ปี จำกันไม่ได้แล้วเหรอ?”
“พี่เจย์ ทำไมจะมาไม่โทรบอกล่ะ ผมจะได้ไปรับ”
“นายขับรถได้เหรอ? อายุเท่าไหร่กันถึงจะมารับพี่”
พี่ชายตรงหน้าเอ่ยขำๆ
“ปีหน้าผมก็เข้ามหาลัยแล้ว โตแล้วนะครับ” ผมเอ่ยตอบ
“อย่างน้อยก็อ่อนกว่าพี่สามปี ชานมันหายไปไหนล่ะทำไมไม่ออกมารับพี่”
พี่แจบอมถามก่อนสอดสายตามองหาน้องตัวเอง
“ไอ้หมีมันไม่อยู่หรอกคับ มันไปแข่งขันงานวิชาการของโรงเรียน
น้องพี่นอกจากจะเก่งแล้วมันยัง โตเอาๆไม่เหมือนเด็กมัธยมสักนิดเลย”
ผมบ่นอุบ ให้พี่แจบอมฟัง
“เหรอ? แล้วโฮจังเป็นไงบ้างล่ะ? ดูเป็นหนุ่มขึ้นนะ”
“แน่นอนอยู่แล้วครับแต่พี่เลิกเรียกผมว่าโฮจังได้แล้วนะผมโตแล้วตริงๆนะ”
“ฮ่าๆๆ โอเคๆโฮน้อย” พี่เจย์บอมกอดไหล่ผมก่อนเดินเข้าบ้านกัน
ถ้าผมจะบอกความลับอะไรบางอย่างคุณอยากจะฟังมั๊ยครับ? พี่แจบอมคือคนที่ผมแอบชอบอยู่
แต่อย่าไปบอกพี่เขานะครับ ผมอยากจะบอกเขาด้วยตัวผมเองเมื่อถึงโอกาส
ตอนนี้ ขอแค่มีความสุขแบบนี้ไปก่อนก็พอแล้ว
Jaebeom talk :
เพราะความรักครั้งเก่าที่ทำให้ผมเจ็บปวดจึงทำให้ผมต้องมากลับมาที่นี่มาเจอกับเด็กคนนี้
คนที่น้องชายของตัวเองรักมากมาย แต่เขากลับชอบผม ใช่!! ผมรู้
แต่จะให้ผมทำไงล่ะผมไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของจุนโฮได้ เพราะผมยังรักคนคนนั้นอยู่
แล้วอีกเรื่อง น้องของผม ชานซองมันรักเด็กคนนี้มานานแล้ว
นานมากว่าผมรักกับคนคนนั้นหลายเท่านัก
ผมไม่อาจล่วงเกินหรือฉกฉวยความสุขของน้องไปได้หรอกผม...ทำไม่ได้
“ทำอะไรอยยู่นะเรา??”
“พี่จย์!! ผมกำลังโทรหาไอ้หมีมันอยู่นะครับ อ้ะ!! โหลๆๆชานซองได้ยินมั๊ย??”
[อื้ม!! ว่าไงโทรมาหาเพราะเหงาอ่ะดิ]
“ชิ ตอนแรกเท่านั้นแหละ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว เพราะฉันมีเพื่อนแล้ว”
คนตัวเล็กเอ่ยอย่างอารมณ์ดีจะมีสักวันไหมที่เด็กนี่จะร้องไห้ ชาน...แกดูแลดีเกินไปแล้ว
[อะไรๆ แกเอาใครเข้าห้อง..ขอเตือนไว้ก่อน กลับไปมันอาจไม่ได้ตายดี]
น้ำเสียงติดตลกแต่แฝงความน่ากลัวมากมายไว้ข้างใน ทุกคนที่ได้ยินก็คงรู้กันหมดยกเว้นแต่...
“ฮ่าๆ รับรองนายไม่กล้าซัดคนคนนี้แน่”
[ว่าไงนะ!!นี่อยู่กับใครน่ะ อีจุโฮ!!]
“ฮ่าๆ ฉันอยู่กับพี่เจย์”
[บ้าน่ะ ฮ่าๆ พี่เจย์น่ะเขาอยู่อเมริกาโน่น มุขนี้ฮ่าดีนะจุนโฮ]
“บ้า!! ไอ้หมีบ้า ไม่เชื่อก็คุยกับพี่เจย์เลย พี่เจย์บอกมันทีสิ”
จุนโฮหางานให้ผมแล้วแต่ผมก็ไม่กล้าขัด
จึงยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์มาแนบหูแล้วกรอกเสียงลงไป
“ไง ชาน”
[….] เงียบ ผมคิดว่าปลายสายคงตกใจและสับสนแน่ๆ
“ชานซอง” ผมเรียกอีกครั้ง
[พี่...กลับมาทำไม]
คำพูดที่ได้กลับมาทำเอาผมพูดไม่ออกเลย ชานซอง พี่ขอโทษ....
talk: อ๊ากกกกก มาแล้วค่ะ
ช่วงนี้อัพบ่อยเพราะมีเวลาแต่ง ^^
เรื่องนี้ออกแนวดราม่าอ่ะ ชาบคู่ชานโอที่สุดนะ
แต่แอบกบฎไปแจโฮ อ๊าาาาาเวลาคู่นี้อยู่ใกล้แล้ว
โฮมันยิ้มอ่ะ ยิ้มแบบ.....กรี๊ดดดดดด
พูดแล้วคิดถึง หมวยที่รัก T^T (ดราม่ากันไปอีกรอบ)
เข้ามา บูม ให้ค่ะ
ดราม่า? TT
รอนะค๊า^^
#1 By oomoo6 (119.42.80.99) on 2010-06-14 22:40