Mhangmamo

Chapter 1

“คุณหมอค่ะ ผู้ป่วยห้อง 523 อาการกำเริบอีกแล้วค่ะ”

“อะไรนะ!! อีกแล้วเหรอ?”

หมอหนุ่มรีบออกจากห้องแล้วตรงไปที่ ห้องของคนป่วยทันที

ภาพที่เห็นในห้องนั้น คือ เด็กหนุ่มกำลังออกอาการอาละวาดไปทั่ว

จนพยาบาลที่เข้ามาก่อนหน้านี้คุมกันไม่อยู่

“ทำไงกันดีค่ะ หมอฮวาง”

หมอฮวางที่ถูกเรียกเดินเข้าไปทันทีไม่พูดอะไรต่อ  เขาเดินเข้าไปหาแล้ว

บอกพยาบาลให้ช่วยกันจับเด็กหนุ่มไว้แน่น ส่วนตัวเองก็กำลังดูดยาจากหลอดเข้าสู่เข็ม

กว่าพยาบาลจะจับกันได้ทำเอาเกือบหมดแรงและคาดว่าถ้าเสร็จจากเด็กหนุ่มคนนี้

พวกเธออาจได้แผลหรือรอยฟกช้ำไปคนละสองสามรอยแน่นอน

หมอฮวางฉีดยาเข้าสู่ตัวเด็กหนุ่มคนนั้นทันที ไม่นานอารมณ์บ้าคลั่ง

ของเด็กหนุ่มก็สงบลง สายตาที่ดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนไป มันค่อยๆปรือลงจนปิดสนิท

“ถ้าเขา อาละวาดอีกเรียกผมทันทีนะครับ”

หมอหนุ่มหันไปบอกพยาบาลคนข้างๆ แล้วเดินออกไปจากห้องนั้นทันที

ตรงไปที่ห้องตัวเอง “ฮวาง ชานซอง แผนกจิตเวช”

เขาเดินไปที่โต๊ะคว้าประวัติของผู้ป่วยเมื่อครู่มาดู

ชื่อ –สกุล: ไม่ทราบ

อายุ: ไม่ทราบ

ที่อยู่ : ไม่ทราบ

เห้อ ไม่ทราบอะไรสักอย่าง แล้วจะเอามาให้อ่านทำไม แค่คนๆเดียว

สืบหาไม่ได้เลยรึไง

ฮวาง ชานซองแทบจะปิดมันทันที ไม่มีข้อมูลอะไรของเด็กคนนั้นเลย

ทั้งๆที่ตอนที่เขาไปพบเด็กคนนั้นก็อยู่ในย่านชุมชุนนะจะหาพ่อแม่เขาไปเจอเลยรึไง

ตั้งแต่ที่ย้ายมาทำงานที่นี่ไม่มีเคสไหนที่เขาเจอแล้วรู้สึกว่ายุ่งยากเท่าเคสนี้มาก่อน

ผู้ป่วยไม่มีอะไรติดตัวเลย ไม่มีแม้กระทั่งบัตรประชาชนไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร

ไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากไหน แม้แต่เขาเองที่เป็นคนพามารักษา

เขาเองที่เจอเด็กคนนี้ ตอนที่เขากำลังหาอะไรกินตอนกลับบ้าน

เขาเห็นเด็กคนนี้กำลังโดนรุมซ้อมจากชายฉกรรณ์สามสี่คน เขาฉลาดพอที่ไม่เอาตัวเอง

ไปต่อยตีกับคนพวกนั้นแค่ตะโกนไปว่าตำรวจมาพวกนั้นก็พากันกระเจิงหมดแล้ว

เด็กหนุ่มนอนจมกองเลือดตัวเองอยู่ ด้วยจิตใจของคนเป็นหมอเขาจึงอยากช่วย

แต่เขาเป็นจิตเวช ไม่ใช่แพทย์จึงเป็นอะไรที่วุ่นวายพอดูสำหรับเขา

“ว่าไง ชานซองไปต่อยกับใครมาทำไมเลือดอาบตัวแบบนี้”

“คุณ ช่วยทำแผลให้เด็กคนนี้หน่อยสิ”

ชานซองที่เปิดประตูรถอีกข้างให้เพื่อนที่เป็นหมอด้วยกันดู

“อื้อ หือแผลเยอะจัง นายรุนแรงไปมั๊ย?” แม้ในเวลาแบบนี้ คุณก็ยังพูดเล่นได้อีก

“ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเล่นแบบนี้นะ ดูเขาก่อน” วูบหนึ่งคนถูกว่ากลับชะงัก

ก่อนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ หึหึ เคสนี้น่าสนใจมากกว่าที่คิด

ผ่านไปยี่สิบนาที การทำแผลของ”คุณ”เพื่อนเขาก็เสร็จลง แทบไม่มีส่วนไหนเลยที่

ไม่มีผ้าพันแผลติดอยู่บนตัวเด็กหนุ่ม ชานซองปล่อยให้เด็กคนนั้นได้นอนหลับพักผ่อนบนเตียง

ก่อนออกมาคุยกับหมออีกคนแทน

“ฉันพยายามแล้วนะ ที่จะหาบริเวณที่ไม่มีแผล เด็กนั่นไปโดนอะไรมา?”

“โดนรุมตีน่ะ ฉันเลยเข้าไปช่วย”

คุณ หันมองหน้าชานซองก่อนคลี่ยิ้มหวานออกมา

“ไม่รู้ว่าหมดเวชอย่างแก จะทำอะไรแบบนี้ด้วย”

“ฉันมันทำไม”

“นายก็รู้ตัวเองนิ...”

Rrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrr

แค่ไม่กี่ชั่วโมง หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาลเสียงโทรศัพท์ก็ดังสะเทือนหู

ทำเอาเจ้าของมือถืออยากจะเขวี้ยงมันทิ้ง แต่ก็ต้องจำใจกดรับมัน

“ครับ”

[ฮวาง ชานซอง แกมาเอาเด็กคนนี้ไปรักษาด่วน!!]

น้ำเสียงเจือด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองดังขึ้นเขาดูหน้าจอโทรศัพท์ก็เห็นเป็นชื่อเพื่อนตัวเอง

“อะไรว่ะ??” ชานซองกำลังงงกับสิ่งที่คุณพูด

[แกรีบมาเอาเด็กจิตของแกไปรักษาด่วน ก่อนที่ฉันจะอดทนไม่ไหว]

“อะไรนะ!! เด็กจิตเหรอ??”

[เออ!! ให้ไวนะเว้ย ตอนนี้อาละวาดจนเข็มน้ำเกลือหักในไปแล้วมั้ง??]

ไม่ต้องพูดอะไรต่อ เขารีบสวมเสื้อแล้วขับรถไปที่โรงพยาบาลทันทีเด็กคนนั้นป่วยเหรอ??

มิน่าถึงได้โดนรุมแบบนั้น แล้วทำไมเขาต้องตื่นเต้นอะไรขนาดนี้ด้วย

ทันทีที่มาถึงชานซองมาที่ห้องนั้นด้วยความรวดเร็วเด็กคนนั้นกำลังอาละวาดอยู่

ภาพของคุณกับพยาบาลกำลังช่วยกันจับเด็กคนนั้นไว้หวังจะมัดให้สงบลง

แต่มันก็ยากเหลือเกินเพราะแรงรุ่นนั้นดูเหมือนจะมีมากกว่า

“ไอ้ชาน แกมองอะไรอยู่มาช่วยสิว่ะ!!”เสียงตะโกนลั่นของคุณ ทำให้ชานซองมีสติขึ้น

เมื่อมีสองแรงหนุ่มก็สามารถรวบตัวเด็กคนนั้นไว้ได้ชานซองฉีดยานอนหลับเข้าไป

ตอนนี้เด็กคนนี้ กำลังหลับไปเพราะฤทธิ์ยา  สายตายังคงพินิจคนตัวเล็กกว่า

ที่แขนยังคงหลงเหลือรอยเลือดที่ซึมออกมาจากข้อพับ

“เข็มฝังเลยอ่ะ คงจะเจ็บน่าดู”

นิชคุณเอ่ยตามหลังที่เห็นแผลที่แขนนี้

“จัดการทำแผลซะสิ” เขาออกคำสั่ง

“เออ ให้ตายเหอะ เด็กนี่ทำฉันระบมเลยว่ะนี่ขนาดตัวเองก็เจ็บตัวอยู่นะ

ไม่อยากคิดถึงตอนที่แผลหายแล้ว”

เสียงบ่นอุบอิบดังมาจากปากคนข้างๆ แต่ชานซองฟังไม่รู้เรื่องหรอก

เขาไม่ได้ฟังมันด้วยซ้ำ

มันมีแรงดึงดูดบางอย่างต่อเขาให้ยังคงมองจ้องคนที่นอนหลับอยู่

“มองอะไรนักหนา สนใจเหรอ ฮวาง ชานซอง?”

คนถูกถามต้องหันหน้ามามองเพื่อนสายตาที่นิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา

นิชคุณเป็นคนได้เห็นมันบ่อยจนชินแล้ว จึงทำได้แต่ยิ้มๆกับอาการนั้น

เริ่มโกรธแล้วสินะ... ออกไปดีกว่า

รอยยิ้มเล็กถูกยกชึ้นเล็กน้อยก่อนที่นิชคุณจะเดินออกจากห้องไปทิ้งอีกคนไว้

แต่ก็ไม่วายขอแกล้งโดยการผิวปากกวนอารมณ์ก่อน ไปด้วย

“น่าสนใจๆ  ต้องติดตามแล้วล่ะ”

อร๊ายยยยย  ฟิคงอกค่ะ^^

ไอเดียบรรเจิด เลยแต่งฟิคขึ้นมา

หมีเป็นหมออ่ะ (อยากเห็นหมีขรึม) 

ส่วนพี่คุณ...ออกแนวหมอจิตไปมั๊ย?คึคึ

ปล. ขอลงก่อนไว้จะรีไรท์ให้ใหม่ค่ะะ ^^