[SF] Flying to love ตาตี่ ตามหารัก...[shot 2]
posted on 04 Jun 2010 12:20 by mhang26 in Shot-fic
shot 2 end...
“ด้ง!! แกว่ามั๊ยนับวันชานมันชักจะแปลกๆ ชักจะมาวุ่นวายกับฉันมากไปแล้ว”
จุนโฮบ่นให้วูยองเพื่อนรักฟังในช่วงพักเรียน
“ถ้ารำคาญนักก็บอกชานไปสิ”วูยองตอบด้วยความใสซื่อ
“ไม่ได้รำคาญสักหน่อย แต่มันแค่รู่สึกแปลกๆ”จุนโฮพูดด้วยเสียงอ้อแอ้
“แปลกยังไง ความรู้สึกแกหรืออะไร?”
“???”
“น่ารักจังเลยโฮจัง อิอิรออีกนิดนะเดี๋ยวก็ไม่เหงาแล้ว”
ยิ่งคุยกับเพื่อนคนนี้จุนโฮก็ยิ่งงง อะไรว่ะพูดให้คิดแปลกๆ ล่อให้งงแล้วไม่ขยายอะไรสักอย่าง
โว้ย!! โฮปวดหัวววT^T
“มานั่งหน้ามึนอะไรตรงนี้ หาไอ้ตี๋”
ไอ้หมีนี่มันจะรังควานไปทุกที่เลยรึไงนะ นั่น!! มานั่งข้างๆแล้ว
“เป็นอะไร? ไม่สบายป่ะเนี๊ยะ?”
ไอ้หมีมันไม่พูดเปล่าเอามือมาอังที่หน้าผากด้วยเห้ย!!ทำไมรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนขึ้นอ่ะ
“เห้ย!! ทำไมหน้าแดงแบบนี้”
เออนั่นดิแถมยังรู้สึกร้อนวูบวาบด้วยโฮจังเป็นอะไรเนี๊ยะ!!
“ไป ไปห้องพยาบาล”ชานซองพยายามฉุดผมให้ลุกขึ้นแต่ผมจะยอมเหรอ
ไม่หรอกเค้าไม่อยากกินยาT^T
“เร็วสิ อย่าให้คนอื่นเค้าเป็นห่วงนัก”
หา!! เมื่อกี้ได้ยินอะไรห่วงๆออกมาจากปากไอ้หมีมันบอกว่ากระเบื้องห้าห่วงรึเปล่า?
“ไม่เอาห้าห่วงนะ!!”
“ห้าห่วงอะไร? เป็นห่วงเว้ย ชัดมั๊ย?เป็นห่วง!!”
อึก เหวอแดกแล้วครับ อิหมีมันบอกเป็นห่วงผมเลยต้องยืนอึ้งตาโตกว่าเดิมนึดนุง -.,-
“กะ แกเป็นห่วง...”
พูดไม่ออกอ่ะเขิน เวรกำนี่เพื่อนนะเว้ย อีจุนโฮ เพื่อนเป็นห่วงกันไม่เห็นแปลก
แต่ทำไม ใจเต้นเร็วว่ะ? อ๊ากกกกกกกก!!
“เออ ไม่อยากพูดเลย...น่ารำคาญว่ะ ไอ้ตี๋”
อ้าวอิหมีเมื่อกี้แกยังบอกเป็นห่วงอยู่เลยตอนนี้มารำคาญ เดี๋ยวเสยร่วงแม่ง!!
“ชิ!! ไม่ไปแล้ว จะกลับห้องแล้ว...”
หงุดหงิดครับ อิหมีมันบอกรำคาญผม ไปก็ได้แต่เดินออกมาได้สองก้าว
ก็ถูกร่างใหญ่คว้าหมับไว้ซะแน่น มัน...กอดผม!!
“...”
“ไม่ว่าแฮะ...” อิหมีเอ่ยแล้วกอดผมแน่นไปอีกหายใจไม่ออก...
“หายใจไม่ออก อ๊อก!!”
ในที่สุดผมก็พูดออกไป ชานซองเลยคลายกอดผม
“แหะๆ เพลินไปหน่อย” เออสิว่ะ รัดซะแน่นเชียว
“จะกลับห้องแล้ว”
“อืม”
ชานซองปล่อยผมให้กลับมาที่ห้องเมื่อมันเกิดอะไรขึ้นนะ
ไอ้หมีกอดผมทำไม? แล้วทำไมผมไม่ดิ้นล่ะ?เกิดอะไรขึ้นกับ อี จุนโฮคนนี้
หลังจากครั้งนั้น ผมก็เริ่มไม่กล้าที่จะสบตาไอ้หมีตรงๆอีกแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
แต่มันรู้สึกร้อนหน้าแปลกๆเมื่อมองสายตาที่ออกจะหวานเชื่อมคู่นั้น(เหรอ??)
แล้วส่วนหมีชานมันก็ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน ยิ่งผมถอยห่างยิ่งเข้ามาหา
จนทุกวันนี้ผมแทบจะขลุกอยู่กับมันซะแล้ว
“ไอ้หมี ไม่มีสาวๆให้ไปหารึไง”
ผมเอ่ยอีกครั้งที่เห็นชานซองมาหาเป็นรอบที่ห้าของวัน
“ไม่มี...ทำไม แกจะไปหาใครล่ะ ไอ้ตี๋”
“เปล่า แค่ถามดูไม่เห็นต้องเสียงแข็งกันเลยนี่”
ทำไมน้ำเสียงผมมันถึงฟังดูหงอๆและน้อยใจนะ
“ก็พูดเหมือนกับว่าอยากให้ฉันไปไกลๆเองนี่ หรือไม่จริง?”
“ไม่ใช่ซะหน่อย!!” ผมสวนกลับทันที ทำไมคิดแบบนี้นะ
“งั้นก็อย่าพูดอะไรแบบนี้ ก็น่าจะรู้นิสัยกันอยู่”
อิหมีเริ่มโกรธแล้วสิ รู้แหละน่าว่าไม่ชอบให้พูดอะไรแบบนี้ แล้วจะง้อยังไงล่ะ
เห้ย!! ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย นี่เพื่อนเขาทำกันใช่ไหม??
“นี่...รู้แล้วน่ะ ไม่พูดอีกแล้ว อย่าเคืองเลยน่า”
ผมบิดชายเสื้อคนตรงหน้าก่อนพูดออกมา เขินอ่ะทำไงได้รู้แหละว่าคนตรงหน้าไม่ได้โกรธ
แต่ก็อยากพูดให้ได้เชื่อใจ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
“อืม ตอนเย็นรอด้วยนะ จะกลับด้วย”
ชานซองพูดแล้วเดินหันหลังกลับไปตามทางที่มาตอนแรก
ไม่รอให้ผมตกลงหรือปฏิเสธเอาแต่ใจชะมัดไอ้หมี...
.
.
.
.
.
.
“รอนานมั๊ย?” ชานซองเอ่ยอีกครั้ง เมื่อเห็นผมมารอ
ผมไม่ตอบแค่ส่ายหน้าเบาๆเท่านั้นไอ้หมีชานก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วเดินนำผมไป
อ้าว...ไหนบอกให้รอ เดินนำกันแบบนี้กลับไปคนเดียวดีกว่ามั๊ย? ไอ้หมี
แต่เมื่อเดินมาได้ไกลผู้คนสักหน่อยชานซองก็เดินกลับมาจูงมือผมให้เดินไปพร้อมมัน
“....”
นี่มันไม่ตลกนะ ฮวาง ชานซอง นายกำลังทำอะไรกันแน่
“จับทำไม?” ผมถามเสียงแข็งขณะที่เรายังเดินไปด้วยกันอยู่
“อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้น่า เดินมาเหอะ”
“ไม่!! ปล่อย” ผมดึงดันพยายามแกะมือออกจากมือเหล็กนั่น
“อี จุนโฮ!! ทำอะไรน่ะ” ดูเหมือนว่าชานซองงงกับสิ่งที่ผมทำ
“...” ผมไม่พูดแต่มองกลับไปอย่างเอาเรื่อง
“นี่ เดินมาสิอย่าดื้อ มีอะไรค่อยคุยกัน”
ชานซองที่เข้าใจความหมายของการกระทำทั้งหมดพูดขึ้นแล้วออกแรงดึงผมให้ตามไป
เขาดึงผมออกมาห่างไกลผู้คนนิดหน่อย ตอนเย็นแบบนี้แถวนี้จะไร้ผู้คนอย่างถนัดตา
“ไม่อยากพูดเลย...ให้ตายสิ”
ชานซองบ่นกับตัวเองเพียงลำพัง ซึ่งผมไม่ทันได้ยินมันแต่ยังคงใช้สายตาเป็นตัวกดดัน
คนตรงหน้าที่เริ่มจะออกอาการอยู่ไม่สุข
“เป็นอะไร ฮวาง ชานซอง” น้ำเสียงแข็งกร้าวที่ผมพูดออกไปยังคงกดดันได้ดียิ่งขึ้น
“นี่ อย่ากดดันอย่างนี้สิ โธ่เว้ย!!เพราะไอ้บ้านั่นแท้ๆ”
การพูดกับตัวเองของชานซองยังคงดำเนินต่อไปมันทำให้ผมชักเริ่มหงุดหงิดทวีคูณ
“ถ้านายไม่คิดจะพูดอะไร ฉันจะกลับนะ”
“เดี๋ยวสิ!!...คบกันมั๊ย อี จุนโฮ?”
“!!!” เมื่อกี้ ได้ยินอะไรไปนะ
“นายกับฉัน เรามาคบกันมั๊ย?”ไม่ผิดแน่ ไอ้หมี มันบอกว่าขอคบกับผม
“นาย...ทำไมถึงได้...”
“ไม่อยากจะพูดตอนนี้หรอกนะ แต่เพราะไอ้บ้าจินอุนน่ะสิ”
“....”
“มันบอกว่าจะขอแกคบถ้าฉันไม่ได้คบกับแก”
“...”
“นี่...ฉันไม่ได้หวงก้างหรืออะไรนะ แต่ชอบมานานแล้ว แค่ไม่อยากบอกตอนนี้เท่านั้น”
ชานซองพยายามอธิบายให้ผมฟังแต่ตอนนี้ ผมกลับไม่สามารถรับรู้อะไรได้
คนตัวโตมองมาที่ผม เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก่อนจุมพิตลงที่แก้มทั้งสองข้าง
นั่นยิ่งทำให้อุณหภูมิรอบตัวร้อนไปอีก
“นายจะว่าไง?”
“....” (ยังอึ้งอยู่)
“นี่พูดอะไรบ้างสิ ตอบรับหรืออะไรก็ได้ นี่ อี จุนโฮ”
“....” (เบลอ ไปหมดแล้ว)
“ถ้าไม่พูดฉันจะเปิดปากนายด้วยปากฉันนะ”
ชานซองก้มลงมาเอาปากแนบกับปากผม ก่อนถอนออกไป ไม่ใช่จูบแต่เป็นจุ๊บ!! มากกว่า
“หรือว่าอยากได้อีก?”
“บ้า!! ไอ้หมี ไอ้ลามก!!”
ผมผลักตัวสูงให้อออกห่าง แต่ก็ได้แค่สุดมือผมเท่านั้น แรงเยอะชะมัด!!
“มีให้เลือกสองทางนะจุนโฮ”
“...”
“คบกับฉันหรือว่าคบกับฉัน?”
“นี่เหรอตัวเลือก เผด็จการ”
ผมหันไปทำหน้างอใส่ ไอ้หมีมันแค่ยิ้มแล้วเข้ามากอดผมจากด้านหลังน่าแปลกที่ตัวเอง
ไม่ได้ปฏิเสธกอดอุ่นๆนี้
“ว่าไงครับ? ตกลงมั๊ย?”
“...”
“จุนโฮ อย่าเงียบสิฉันไม่ชอบนะแบบนี้”
ชานซองเพิ่มแรงกอดที่แน่นกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าผมไม่ตอบอะไร
“นายมีตัวเลือกอย่างเดียวมาให้แบบนี้ จะไห้ฉันตอบว่าไงล่ะ ไอ้หมีบ้า!!”
หน้าของผมป่านนี้คงแดงเป็นมะเขือเทศแล้วแน่ๆ วู้วววว!! ร้อนเป็นบ้า
ไอ้หมีตรงหน้าก็โผเข้ามากอดแน่นกว่าเมื่อกี้หลายเท่า หายใจไม่ออก...
“ขอบคุณนะ จุนโฮ”
ขอบคุณอะไรกัน ไอ้หมีฉันต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น
ขอบคุณนะ ฮวางชานซองที่แอบรักฉันแล้วยังรักมาถึงตอนนี้ ผมสวมกอดร่างสูงไว้แน่น
แม้ว่าคนตรงหน้าจะดูตกใจแต่ก็ยอมกอดตอบทันที
จากนี้ อี จุนโฮ คนนี้ คงไม่ต้องนั่งอิจฉาคนอื่นแล้ว
เพราะตอนนี้ผมมีคนที่รักและให้รักแล้วนะสิ...
เป็ฯอะไรที่แบบแอร๊ยยยยยมากมายนักค่ะคุณขา
น่ารักมากอ่ะ แบบชานออกแนวหมาน้อยหวงก้างนิดๆใช่ไหมล่ะลูก น่านะก็กระดูกอ่อนๆนาม จุนโฮน่าหวงนี่เนอะ
แอร๊ย หมีมันให้ตัวเลือกดูดีมากเลย คบกับฉัน หรือ คบกับฉัน
จับกดเลยไหมหมีตัวเลือกพรรค์นี้
อาาาาา ต่อไปน้องตี่ก็จะไม่เหงาแล้วใช่ไหมคะ กริชชชช น่ารักโฮก
#1 By LoveMe [I love CNN] on 2010-06-08 18:16